|
Parvo interjecto, Ezechias rex Juda, ne de tanta victoria esset
elevatus, et forsitan etiam gratiarum actione exiguus in gravissimi
languoris morbum incidit. Ad quem in ipso languore visitandum Isaias
propheta veniens dixit: Dispone domui tuae, quia non vives ultra,
sed morte morieris. Quo tristi admodum nuntio protinus rex ipse
permotus, ad parietem faciem suam convertit, lacrymabilemque pro vita
sua in conspectu clementissimi et misericordissimi Domini precem
fudit. Non quod de suo, utpote perfectus, merito in conspectu
conditoris sui incertus fuit, sed quia in Christi venturi generatione
sui generis prosapiam, et in throno David lucernam non dereliquit.
Sed cum supplicantis fletibus regis et famuli sui, pius Dominus ad
misericordiam esset flexus; rursus Isaias propheta puro agitatus
numine mittitur, vix medium atrii digressus, qui sanitatem et regnum
et pacem undique regi ipsi et civitati fore denuntiat, et quindecim
annos vitae suae ab ipso die, Dei sermone addi confirmat. Sed dum
Isaias duas prophetias sibimet invicem contrarias eadem hora
protulisset, necesse erat ut alteram quae facienda esset, signi
ostensione firmaret. Unde rex ut quod dicebatur indubitanter
crederet, solis in ortum ab occasu per decem horas cursum recidivo
Deus tramite retorquet, quatenus inde veluti mane iterum festinare
inciperet, qui diei totius, exceptis duabus horis, spatium
consummasset. Per quas duas horas, ut multi aestimant, celeri cursu
de occasu in ortum revertitur, ut dies integra rursum sine
interveniente nocte in ortu innovaretur, ut scilicet dies duos, etiam
in hac vice, in una luce concluderet (IV Reg. XX, 1-11).
Quomodo et sub Jesu filio Nun, in illo praedicto bello moram
fecisset, indubitanter et hac vice reverti luna minime dubitatur;
quatenus nequicquam, ut praediximus, in cyclorum cursibus
conturbaretur. Propter quod et maris ipsa vicissitudo impedita fuisse
non denegatur, ut de caetero convenienter, qualiter quotidie fieri
solet, cum lunae cursibus comitaretur. Naturam enim in hac reversione
convenit solem non mutasse, sed sui conditoris in omnibus naturaliter
praecepto obedire. Sicut enim lucere et calere naturae suae insitum
sol possidet; ita quidquid praeciperet dominica jussio, seu currere,
seu stare, seu recurrere, naturaliter habet. Convenienter autem tale
signum regi in mortis exspectatione posito aptissimum evenit, quod
Dominus per solem fieri taliter, congrua dispensatione disposuit.
Quoniam sicut sol in procinctu occasus sui positus, in diei initium
reducitur; sic rex in mortis exspectatione constitutus, quasi ad
incipientis vitae gaudia revocatur. Tantum quoque temporis, id est,
quindecim annos ejus vitae se Dominus dixit addere, quatenus
nasciturus tunc filius, consumpto illo tempore, regnum defuncti patris
valeret gubernare. Caeterum illam quam non exiguam quaestionem de
isto, utrum suae vitae finem hunc, si non fleret, fieri Deus
disposuit, multi auctores habuere, quando de Lazaro illo quatriduano
mortuo aliquid dicemus, si Dominus permiserit, ex ipsa Evangelii
auctoritate cupimus intimare. Eadem quippe de isto ex mortis janua
revocato sententia, quae de resuscitatis ex mortis ipsius somno iterum
quandoque obeuntibus est proferenda.
|
|
