|
Sed rex ille ita in Dei oblivionem animo efferus incidit, ut statuam
auream altitudinis nimiae in campo Duran provinciae Babylonis
erigens, proprio nomine consecrari divino cultu praeceperit. In cujus
statuae dedicationem omnes undique provinciarum populorumque praepositi
convocati, communi decreto ipsam imaginem, vellent nollent, coacti
sunt adorare, proposita recusantibus praesente poena, quod non parva
fornacis flamma urendum quisque agere nolens semetipsum praesciret.
Unde accidit, ut praepositi Babylonicae regionis tres numero,
Sidrach, Misach, Abdenago, ex Judaeorum stirpe progeniti, de
quibus in initio captivitatis pariter cum Daniele Babylonem deductis
diximus (Supra, cap. XXIX); a Chaldaeis accusati sint coram
rege, quod nec deos patronos ipsius regis, nec illam tunc consecratam
nuper voluissent imaginem adorare. Quos, ne accusatio alicujus odii
causa, et non justa querela posset provenire, ipse rex ad se vocari
jussit, et utrum ut aliorum faminibus aure traxerat, ita certa re
haberetur, interrogavit. Augensque interrogata, Sufficiat,
inquit, de praeterito narratum; nunc in mei praesentia jussa
complete, et auream quam erexi statuam adorate. Si vero quod
jubetur, exsequi non vultis, opere necessario camini ignis ardores
experiendos subire debetis. Sed illi unanimi respondentes sententia,
Deos quoscumque tuos non tantum non colimus, verum etiam astantem
praesentialiter statuam nuper editam, inquiunt, nequaquam adoramus.
Solum enim universitatis auctorem coelestem tantummodo libenti
voluntate et communi privatoque studio veneramur. Cujus potentia,
quicumque sibi puram, nullo pravo opere laesam conservat fidem, a
qualicumque angustia protegit. Ideoque, o rex, nec praesentis camini
flammas pertimescimus, nec in ullo aliquo potestatis minas et supplicia
formidamus. Quoniam potentissimus rerum conditor et gubernator,
servos suos de ignis ardore, et qualicumque, quam manus tua
intulerit, plaga, per omnia potest liberare. Unde rex incredibiliter
ira succensus, et fornacem plus solito succendi praeceperat, et hos
per fortissimos de suo agmine viros, cum vestimentis et ornamentis in
ignem projici, feroci sententia jubebat. Sed ipsi in fornacem
projecti, cum in flammarum medio ceciderant, nullo modo ignis ardorem
sibi in aliquo adversantem sentiebant. Namque Dei angelus cum in
fornacem missis eadem hora pariter in ignem condescendit, qui foras
ignis ardores et flammas de fornace excussit, et intus manentes velut
placido rore superfusos, sine ulla molestia incolumes conservavit:
atque in circuitu fornacis inimicos quoscumque Chaldaeos perditionis et
interfectionis eorum reos reperit, ignis ille consumpsit. Unde rex
Nabuchodonosor caminum introspiciens, ait: Ecce ego quatuor video
viros expeditos in medio flammae, sed quartus caeteris excellit
eminentia formae. Illosque tres quos in ignem miserat, de fornace
statim per propria nomina vocat. Quibus nihil adversi de fornacis
consortio accidisse cuncti videntes populi considerabant: ita ut non
solum corpora ardoris vulnera et pene ulla vestigia non pertulerant;
sed etiam sana vestis aut capillus nullum adustionis aut ignis ardorem
saltem habebat (Dan. III). In hoc mirabili facto, naturae
scrutator qualiter ignis leniter fornace inclusos fovit, inquirit, cum
interim eodem igne viri circumstantes ejusdem substantiae, eadem hora
comburuntur. Unde ergo lenitatem hanc in una sui parte tunc ignis
habuit, cum ex altera parte inimicos regnorum Dei ferox illius ardor
interfecit? Ignis igitur substantia vel natura in nulla nisi in aqua
vel alicujus liquoris materia potest vivere, cum ipse incorporeae
intelligitur esse naturae. Ex quo accidit, ut dum in lignis ardens,
totum quod in eis ad humorem pertinet consumit, in arido cinere qui
rursum terrae fuerat redditus, liquoris penuria ignem exstinguit.
Eamdem quoque liquoris naturam ardoris voracitas consumendo non totam
devorat, sed dum in superiora, ubi illius naturae est copia, pergere
nititur, rursum se in aera elevat. Unde familiaris vapor ille, cum
ad aeris excelsa sustollitur, nebulosa facie concretus, terris
iterum, unde ierat, per pluvias ministratur. Quod saepe vastatarum
adustionibus provinciarum comprobatur, et incensorum montium crebro
vaporibus roreas copias deducentibus declaratur. Tamdiu igitur ignis
in quacumque terrena materia perseverat, quoadusque liquorem omnem,
qui in ea est, vel ipse consumat, vel quod ex suo pastu superest,
sursum in aera mittat. Si vero exiguus ignis satis humidam materiam
invenerit, ipse velut infirmior a validiore victus, humoris
abundantiae cedit. Praeterea quoque, cum lymphatica, ut supra dixi,
substantia pascitur, ipsius nequaquam in aliquo vita, nisi per aerem,
conservatur. Etenim si in oleo vel in quocumque fomento incendatur,
si circumfusus per totum aerem non contigerit, jamjamque exstinguitur.
Quamdiu ergo in aliqua terrena materia arserit, ipsius vita in aere et
humore consistit. Unde potens Gubernator ignis naturam inter inimicos
et servos dividere voluit, ardorem inimicis, flabilem et humidam aeris
et aquae substantiam famulis suis convertit; ut et illi per comburentem
naturam accensi arderent, et hi in flabili et lymphatico vapore nihil
adversitatis perpeti sentirent. Quapropter ita Scriptura dicit:
Angelus Domini descendit cum Azaria et sociis ejus in caminum, et
excussit flammam ignis de camino, et fecit medium fornacis quasi ventum
roris flantem (Dan. III, 49, 50). Ex aere enim spiritum,
et ex aqua in ipso igne invenit rorem. Ecce et hanc divisionem sicut
et caetera mirabilia per angelum effecit, qui pariter cum servis Dei,
ut supra dixi, in ignem descendit.
|
|
