|
Post hoc quoque Chananaeorum quinque regibus in unum congregatis ut
pugnarent adversus filios Israel, cum ex adverso miscerentur
cohortes, et victoria in Dei populi partem concederet, Jesus filius
Nun princeps populi Israel soli in medio die praecepit ut ne se
moveret, et lunae ubi fuerat staret, donec se Dei populus de inimicis
vindicaret, quod et factum est. Nam sol duos dies in uno conclusit,
et luna diei spatio non occurrit. In qua jussione non humani imperii
auctoritate luminaria requiescunt, sed Domini imperantis ut starent,
jussui obediunt. Nihil enim propter jubentis hominis verbum Dei
creaturae faciunt, sed quod Dominus servi sui orationi obediens
praecepit, hoc efficiunt. Sic enim perscribitur: Sol stetit contra
Gabaon, et luna ad vallem Hailon, obediente Domino voci hominis
(Josue X, 12-14). Ex quo intelligitur Deum servorum suorum
precibus obedire, et ad eorum necessitatem creaturas suas opportune
gubernare. Haec luminarium mora nihil novum in natura commisit, etsi
in ministerio aliquid varium ostendit. Sed et illa varietas nihil in
anni cursu et reliquorum dierum commovit, dum pariter sol et luna
unumquodque in suo ordine requievit. Si enim unum luminare curreret,
dum alterum interim requiesceret, dierum et mensium et annorum assuetum
cursum conturbaret. Dum autem utrumque moram hanc habuit, quasi post
consuetum diem in occasus sui limitem perrexit. Non enim quod ad belli
illuminationem luna tunc in praesentia solis proficeret, stare
imperatur; sed ne quid in congruo luminarium meatu per unius quietem et
alterius cursum destrueretur. Sed quoniam et maris cursum lunari
convenientem esse in omnibus evidenter monstravimus, et illum tunc
requievisse, etsi Scripturae vocibus reticetur, nonne ipse illarum
rerum pronuntiat observabilis commeatus? Luna vero non tantum in hac
statione requieverit, sed et incrementi vel decrementi sui interim
consuetudinem agere non potuit. Si enim dum stetit luna, licet
stans, sua incrementa vel decrementa ageret; illud incrementum lunare
ultra solis cursum in cyclorum rationibus aliquid turbaret. Dum vero
nihil in circuli in se revertentis cursu dies illa solito longior
praebuit, tunc manifestum est, quod in illa superveniente vespera,
unius diei incrementum luna, sicut quotidie solet, gessit. Ut enim
hoc manifestis approbationibus pateat, cyclorum etiam ab initio conditi
orbis recursus in se breviter digeremus, quos semper post quingentos
triginta duos annos, sole ut in principio, et luna per omnia
convenientibus, nullis subvenientibus impedimentis, in id unde
coeperant, redire ostendemus. Quinto namque cyclo a mundi principio,
anno centesimo quarto decimo, generale totius mundi diluvium sub Noe
venit, qui post diluvium quadringentesimo decimo octavo anno defecit:
et inde alius incipiens, id est, sextus, in octavo aetatis Abrahae
anno finitur. Et nono ejus anno septimus incipiens, trigesimo quinto
anno egressionis filiorum Israel de Aegypto, quinquennio ante mortem
Moysi concluditur. Post quem octavus, in quo est illud signum in
sole et luna factum, trigesimo sexto anno egressionis Israel de
Aegypto incipiens, in trigesimum primum annum Asae regis Juda
incidit. Cujus trigesimo secundo anno nonus exordium capiens, in quo
et aliud signum in sole, Ezechiae regis tempore, de quo paulo post
dicemus, factum legitur, centesimo octavo anno post templi
restaurationem, quae sub Dario facta est, sui cursus spatium
consummavit: donec decimus inde oriens nonagesimo secundo anno post
passionem Salvatoris, Alia et Sparsa consulibus, peractis cursibus
consummatur. Post quem undecimus a consulatu Paterni et Torquati ad
nostra usque tempora decurrens, extremo anno Hiberniensium moriente
Manichaeo inter caeteros sapientes, peragitur. Et duodecimus nunc
tertium annum agens ad futurorum scientiam se praestans, a nobis qualem
finem sit habiturus ignoratur: quorum unusquisque uniformi statu,
peractis quingentis triginta duobus annis in semetipsum, id est, in
sequentis initium revolvitur, completis videlicet in unoquoque
solaribus octovicenis nonodecies, et in lunaribus decemnovenalibus
vicies octies circulis. Post quos et in lunari supputatione per
communes duodecim et embolismos septem, per ogdoadem et hendecadem et
incrementum lunare, quod computatores saltum nominant; et solari per
quadrantes et bissextos diligenter dinumeratos, demum duobus
luminaribus totidem dies habentibus, et per cursus sui omnes lineas
concordi ratione convenientibus, veluti primus conditi orbis annus
innovatur. Dum ergo hi circulorum totales recursus in se congrue, et
post illos cyclos quibus in sole et luna morae vel reditus signa,
quomodo sub Jesu vel Ezechia factum legitur, apparuisse describitur,
sine ulla varietate redeunt; manifeste intelligitur, quod non mora
illa aut reversio aliquid in luminarium et temporum assueto cursu
praepeditum vel insolitum reliquerunt; sed quasi per diem omnem in
occasus sui, ut supra dixi, limitem currunt, postquam illius solito
longioris diei spatium peregerunt. Per quod videtur quod nihil ad
sequentis noctis longitudinem temporis illa dies longa contulerit,
cujus princeps pariter in die cum sole diei praeposito luna requievit.
|
|
