|
Hic igitur puer scientia praeibat aetatem, donec trigesimum annum
agens ad Jordanem venit, et ab Joanne, de quo supra diximus,
Zachariae filio, qui tunc populum in eum crediturum qui venturus
erat, baptizabat, et ipse baptismum Agnus ante suscepit, et
confitendum unda Jordanis lavavit. In specie columbae Spiritus
sanctus super eum descendit, et Patrem de coelis loquentem de se
audivit, Hic est Filius meus dilectus, in quo sibi anima mea
complacuit. Cum his signis coelum apertum vidit, et ita baptizatus de
fluminis lavacro ascendit (Luc. III, 21, 22). Ad
baptismum vero Dominus Jesus exivit, non quod baptismi sacramento et
lavacro egeret, qui proprii aut originalis peccati nullam culpam
haberet; sed ut aquas, quibus quamvis in delicto Adae Deus non
maledixerat, terrae qua continebantur maledicto infectas purgaret. Et
ne quisquam Baptismi sacramentum negligeret, dum qui sine peccato
fuerat, baptismi aquas inivit. Et ne quisquam ab inferiore baptizari
parvi penderet, dum Dominus a servo suo mergi undis baptismi
appeteret. Et quatenus adhuc a diabolo, se, donec tentatio
perficeretur, occultaret, qui illum velut lavacro indigentem, inter
pollutos peccaminibus ablui aquis conspiceret. Spiritum vero sanctum
super se in baptismo descendentem vidit, et vocem Patris de coelo se
confitentem Filium suum audivit, et coelum coram se apertum
conspexit. Non quod ante baptismum suum haec omnia Dei Filius non
haberet, sed ut Baptismi sacramentum quid valeat ostenderet. Non
enim tunc Spiritum ille coepit accipere, qui eamdem cum Spiritu
sancto substantiam creditur habere. Nec tunc illum Pater Filium suum
primitus professus est esse, cui dixit, Ex utero ante Luciferum
genui te (Psal. CIX, 3): ante videlicet omnem angelicam
creaturam, quae Luciferi appellationem per Scripturas saepe tenet.
Neque tunc illi aperiri coeperat thalamus coelorum, qui ait, Coelum
mihi sedes, terra autem scabellum pedum meorum (Isai. LXVI,
1). Sed idcirco haec omnia sancta Trinitas in baptismo Domini
congessit, ut sciret unusquisque nostrum, quid muneris in sacri
Baptismatis mysterio suscipit. Tunc enim Spiritum sanctum quisque
peccatorum sordibus ablutus accipit, et a Deo Patre profiteri filius
adoptionis gratia incipit, et tunc sibi regni coelorum januam aperiri,
et civem coelestis patriae Angelorum sanctorum consors intelligi.
Quamvis vero corporali specie Spiritus sanctus super Dominum
descendere dicitur, non tamen de avibus sumpsisse columbam, sed ex
aere, minime dubitatur. Nequaquam enim ex avibus Spiritum sanctum
necesse fuit corpus assumere, dum aves sibi connexae statutam in nullo
transgressae sunt legem naturae: sed si in aliquo transgrederentur, in
hoc tantum meriti non haberent, utpote nec aeterna, nec rationabilis
creatura, ut a Spiritu assumptione carnis a delicti vindicta
solveretur. Sed quod Filii persona corpore carnis humanae
induebatur, conveniens erat ut Spiritus sancti persona per corporalem
speciem super eum descenderet, et Patris vox corporalis de nube per
aerem corporis auribus audiretur. Praeterea quoque idcirco in nube et
columbae imagine Pater et Spiritus sanctus ad baptismum veniunt,
quoniam aquaticae naturae res illae aliquid habuerunt. Dum enim in
terra Filius ad baptismi mysterium aquae creaturam elegisset, necesse
fuit ut et Pater per aquaticam nubem intonaret, et Spiritus sanctus
illud corpus, quod de aqua in principio factum est (Gen. I,
20), ex illa nube acceptum simularet, ut sic tota Trinitas eamdem
voluntatem, sicut habet, ostenderet.
|
|
