|
Cum ergo de aqua Dominus Jesus baptizatus, confestim ascendit, ut
diabolo daret occasionem tentandi, avia deserti petivit, ubi et
quadraginta dies, et totidem noctes nullo humani pastus suffragio
fultus jejunavit. Ibique per tria tentatus, in quibus primus homo
seductus est, tentantem satanam tribus responsionibus vicit (Matth.
IV, 1-11). In diaboli tribus propositionibus tota iniquitas:
in Christi vero tribus responsionibus, quibus diabolus repugnatur,
tota justitia fuit Cum inimicus damnatur et vincitur, et humano generi
libertas et redemptio praeparatur. In hoc namque satanas dum se supra
auctorem elevare voluit, qui sub eo illuc usque fuerat, id est, homo
per Domini victoris auxilium ultra ipsum excrevit. Et dum illum qui
ab omni impedimento liber fuerat, alligare tentabat, interim vinctus
ille, quem ipse tenebat in carcere, quibus tenebatur vincula deponit.
Et dum contra se fortiorem repugnare nititur, interim ipse qui erat
infirmior, adversus eum roboratur. Et eum qui huc usque de coelo
tantum in terram ejectus fuerat, terrore etiam de terra ad inferna eum
migrare Dominus jubebat. Quadraginta dierum inediam Domini
incarnatio sustinere sine vitae periculo poterat: quoniam sermo
dominicus, qui Moysen per aera quadraginta diebus bis renovaverat,
hic Christi artus et nervos intus irrigabat. Quare igitur consummatis
quadraginta diebus et quadraginta noctibus esurire Dominus Jesus
describitur, cum Moyses et Elias tanti temporis per jejunium famem
pati non memorantur (Exod. XXIV, 18, et XXXIV, 28;
III Reg. XIX, 8)? Famem vero et laborem Redemptor noster
consummato tanto dierum numero sustinet, quatenus et tentatori
occasionem tentandi inferret, et nosceretur quam veram humanae carnis
substantiam gestaret. Unde nec extra humanum opus et in hoc jejunio
aliquid egit novi, dum temporis quod prius homines jejunaverunt,
spatium non excessit.
|
|
