|
Subsequuntur de Moribus Catholicae Ecclesiae et de Moribus
Manichaeorum libri duo, quos tametsi Augustinus in libro primo
Retractationum, caeteris Romae a se paulo post baptismum suum
elaboratis praemittat, hoc tamen ordine editos fuisse nonnemo fortasse
refragetur: primum quia in libri primi exordio commemorat se in aliis
libris satis egisse quemadmodum impiis imperitisque Manichaeorum
adversus Vetus Testamentum invectionibus occurrere liceret. Huc vero
spectat praemissum opus de Genesi contra Manichaeos, quod videlicet
opus apertissime contra eosdem haereticos ab ipso primum editum fuit
post ejus reditum in Africam, uti in libro primo Retractationum,
capite decimo significat: deinde sub finem libri secundi sic ipse
loquitur, videri ut possit ab Romana urbe jam tum abfuisse; denique
in ejusdem libri capite duodecimo quidpiam a se nuper apud Carthaginem
auditum refert. Verum haec non efficient ut dubia sit fides Augustini
dicentis se jam baptizatum, cum Romae esset, sequentes libros
scripsisse, adeoque sub finem anni Christi 387, quo ad illam urbem
se recepit, aut certe initio anni insequentis, cujus magnam partem ibi
est commoratus. Ista vero hoc pacto conciliari possunt, ut eorum
librorum scriptio Romae facta dicatur, publicatio vel perfectio in
aliquod tempus dilata. Quidquid ea de re sit, ad horum librorum
intelligentiam juvabit Manichaeorum errores ex praemissis didicisse.
In libro primo de Moribus Catholicae Ecclesiae dicturus
Augustinus, statuit summum bonum, quo mores nostros referri oportet,
non aliud esse praeter Deum. Ad ipsum porro summo amore contendendum
esse, uti in catholica Ecclesia Testamenti Veteris aeque ac Novi
auctoritate docetur. Perstringit deinde officia charitatis in
proximum: ac postremo refert exempla continentiae et morum vere
christianorum, quae in catholicae Ecclesiae alumnis eluxerunt.
In secundo quem de Manichaeorum Moribus inscripsit, refellit in
primis horum haereticorum errorem de mali origine et natura. Tum
excutit tria illa oris, manuum, et sinus, ut appellabant signacula,
quibus impios mores suos obvelabant. Superstitiosam eorumdem
abstinentiam redarguit. Tandemque deprehensa quaedam in iis flagitia
commemorat.
|
|
