|
14. Age, nunc investigemus, vel potius attendamus, praesto enim
est et facillime videtur, utrum his sententiis ex Evangelio atque
Apostolo prolatis, etiam Testamenti Veteris auctoritas congruat.
Quid dicam de superiore sententia, cum manifestum sit omnibus, eam de
lege quae per Moysen data est, esse depromptam? Ibi enim scriptum
est, Diliges Dominum Deum tuum, ex toto corde tuo, et ex tota
anima tua, et ex tota mente tua (Deut. VI, 5). Quid autem
illi quod ab Apostolo dictum est, comparare de Veteri Testamento
possim, ne diutius quaererem ipse subjecit. Cum enim dixisset nulla
tribulatione, nulla angustia, nulla persecutione, nulla necessitate
inopiae corporalis, nullo periculo, nullo gladio nos a charitate
Christi separari; statim subjunxit: Sicut scriptum est, Quia
propter te afficimur tota die, aestimati sumus ut oves occisionis
(Rom. VIII, 38; Psal. XLIII, 22). Haec
illisolent a corruptoribus Scripturarum immissa esse dicere, usque
adeo nihil habent quod contradicant, ut haec miseri respondere
cogantur. Sed quis non intelligat convictorum hominum aliam non esse
potuisse ultimam vocem?
15. A quibus tamen quaero, utrum istam sententiam in Veteri
Testamento esse negent, an non congruere sententiae apostolicae
affirment? At illud primum libris docebo: in hoc autem altero
tergiversantes homines, et per abrupta fugientes, aut in pacem
revocabo, si voluerint respicere aliquantum, et considerare quid
dictum sit; aut eos intelligentia caeterorum, qui sine cupiditate
judicant, insectabor. Quid enim potest amicius quam istae sibi
consonare sententiae? Nam tribulatio, angustia, persecutio, fames,
nuditas, periculum, hominem in hac vita constitutum graviter
afficiunt. Haec itaque omnia verba illo uno concluduntur testimonio
veteris Legis, quo dictum est, Propter te afficimur. Gladius
restabat, qui non aerumnosam vitam affert, sed quam invenerit adimit.
Huic ergo respondet, Aestimati sumus ut oves occisionis. Charitas
vero ipsa non potuit significari expressius, quam quo dictum est,
Propter te. Fac ergo non in Paulo apostolo compertum istud
testimonium, sed a me esse prolatum. Numquidnam tibi demonstrandum
est, haeretice, nisi aut scriptum in vetere Lege non esse, aut
Apostolo non convenire? Quorum si nihl dicere audes (urgeris enim
cum et codex legitur, quo planum sit scriptum esse, et homines
intelligunt ad id quod Apostolus dixit, nihil posse aptius
convenire), cur ergo valere aliquid putas, quod Scripturas corruptas
esse insimulare audes? Postremo quid responsurus es ei qui tibi
dicat: Ego sic intelligo, Ego sic accipio, sic credo; nec ob aliud
lego illos Libros, nisi quod ibi omnia christianae fidei concinere
video. Illud potius dic, si audes et adversus me dicere cogitas, non
esse credendum quod Apostoli et martyres propter Christum affecti
gravibus aerumnis dicuntur, quod a persecutoribus ut oves occisionis
aestimati sunt. Quod si non potes dicere, quid calumniaris in quo
libro inveniam , quod me oportere credere confiteris ?
|
|
