|
16. An illud dicis, concedere te quidem Deum esse diligendum, sed
non illum Deum quem colunt ii qui Testamenti Veteris auctoritatem
recipiunt? Non ergo illum Deum colendum esse dicitis, qui fecit
coelum et terram. Iste namque per omnes partes illorum voluminum
praedicatur: vos autem fatemini universum istum mundum, qui nomine
coeli et terrae significatur, habere auctorem et fabricatorem Deum,
et Deum bonum. Cum exceptione quippe vobiscum loquendum est, quando
Deus nominatur. Duos enim deos, unum bonum, alterum malum esse
perhibetis. Quod si dicitis colere vos et colendum arbitrari Deum a
quo factus est mundus, non tamen eum esse quem Veteris Testamenti
commendat auctoritas; impudenter facitis, qui alienum animum atque
sententiam quam bene atque utiliter acceperimus, male interpretari
conamini, frustra omnino. Neque enim vestrae stultae atque impiae
disputationes ullo modo cum piorum doctissimorumque hominum sermonibus,
per quos in Ecclesia catholica Scripturae illae volentibus dignisque
aperiuntur, comparari queunt. Longe prorsus aliter quam putatis Lex
et Prophetae intelliguntur a nobis. Desinite errare; non colimus
poenitentem Deum, non invidum, non indigum, non crudelem, non
quaerentem de hominum vel pecorum sanguine voluptatem, non cui flagitia
et scelera placeant, non possessionem suam terrae quadam particula
terminantem. In has enim atque hujusmodi nugas graviter copioseque
invehi soletis. Quare nos invectio vestra non tangit; sed aniles
quasdam, vel etiam pueriles opiniones, eo ineptiore, quo vehementiore
oratione pervellitis. Qua quisquis movetur et ad vos transit, non
Ecclesiae nostrae damnat disciplinam, sed eam se ignorare demonstrat.
17. Quamobrem si quid humani corde geritis, si curae vobis
vosmetipsi estis, quaerite potius diligenter et pie quomodo illa
dicantur. Quaerite, miseri: nam talem fidem, qua Deo inconveniens
aliquid creditur, nos vehementius et uberius accusamus; nam et in
illis quae dicta sunt, cum sic intelliguntur ut littera sonat, et
simplicitatem corrigimus, et pertinaciam deridemus. Et alia multa,
quae vos intelligere non potestis, vetat eos credere catholica
disciplina, qui non annis, sed studio atque intellectu excedentes
quamdam mentis pueritiam, in canos sapientiae promoventur. Nam et
credere Deum loco aliquo quamvis infinito, per quantitatis quaecumque
spatia contineri, quam sit stultum docetur: et de loco in locum, vel
ipsum, vel aliquam ejus partem moveri atque transire, arbitrari nefas
habetur. Jam vero aliquid ejus substantiae atque naturae commutationem
vel conversionem quolibet modo pati posse si quis opinetur, mirae
dementiae impietatisque damnabitur: ita fit ut apud nos inveniantur
pueri quidam, qui humana forma Deum cogitent, atque ita se habere
suspicentur; qua opinione nihil est abjectius: sed inveniantur item
multi senes, qui ejus majestatem, non solum super humanum corpus, sed
etiam super ipsam mentem manere inviolabilem atque incommutabilem,
eadem ipsa mente conspiciant. Quas aetates, non tempore, sed virtute
atque prudentia discernendas esse jam dictum est. Apud vos autem nemo
quidem reperitur qui Dei substantiam humani corporis figuratione
describat: sed rursus, nemo qui ab humani erroris labe sejungat .
Itaque illi quos quasi vagientes Ecclesiae catholicae ubera
sustentant, si ab haereticis non fuerint depraedati , pro suo quisque
captu viribusque nutriuntur, perducunturque alius sic, alius autem
sic, primum in virum perfectum; deinde ad maturitatem canitiemque
sapientiae perveniunt, ut eis quantum volunt, vivere ac beatissime
vivere liceat.
|
|
