|
20. Non, inquit, separat alia creatura. O altissimorum
mysteriorum virum! Non fuit contentus dicere, creatura; sed, alia,
inquit, creatura, admonens etiam idipsum quo diligimus Deum, et quo
inhaeremus Deo, id est animum atque mentem creaturam esse. Alia ergo
creatura corpus est: et si animus res quaedam est intelligibilis, id
est quae tantum intelligendo innotescit, alia creatura est omne
sensibile, id est quod per oculos, vel aures, vel olfactum, vel
gustum, vel tactum, quasi quamdam notitiam sui praebet; atque id
deterius sit necesse est, quam quod intelligentia sola capitur. Ergo
cum etiam Deus dignis animis notus non nisi per intelligentiam possit
esse, cum tamen sit ipsa qua intelligitur mente praestantior; quippe
qui creator ejus atque auctor est; verendum erat ne animus humanus, eo
quod inter invisibilia et intelligibilia numeratur, ejusdem se naturae
arbitraretur esse, cujus est ipse qui creavit; et sic ab eo superbia
decideret, cui charitate jungendus est. Fit enim Deo similis quantum
datum est, dum illustrandum illi atque illuminandum se subjicit. Et
si maxime ei propinquat subjectione ista qua similis fit, longe ab eo
fiat necesse est audacia qua vult esse similior. Ipsa est qua legibus
Dei obtemperare detrectat, dum suae potestatis esse cupit ut Deus
est.
21. Quanto ergo magis longe discedit a Deo, non loco, sed
affectione atque cupiditate ad inferiora quam est ipse, tanto magis
stultitia miseriaque completur. Dilectione igitur redit in Deum, qua
se illi non componere, sed supponere affectat. Quod quanto fecerit
instantius ac studiosius, tanto erit beatior atque sublimior, et illo
solo dominante liberrimus. Quamobrem nosse debet se esse creaturam.
Debet enim creatorem suum credere sicuti est, inviolabili et
incommutabili semper manere natura veritatis atque sapientiae: in se
autem cadere posse stultitiam atque fallaciam, vel propter errores
quibus exui desiderat, confiteri. Sed rursus cavere debet, ne ab
ipsius Dei charitate, qua sanctificatur ut beatissimus maneat,
alterius creaturae, id est hujus sensibilis mundi amore separetur.
Non igitur separat nos alia creatura, siquidem et nos ipsi creatura
sumus, a charitate Dei, quae est in Christo Jesu Domino nostro.
|
|
