|
25. Quod si virtus ad beatam vitam nos ducit, nihil omnino esse
virtutem affirmaverim, nisi summum amorem Dei. Namque illud quod
quadripartita dicitur virtus, ex ipsius amoris vario quodam affectu,
quantum intelligo, dicitur. Itaque illas quatuor virtutes, quarum
utinam ita sit in mentibus vis , ut nomina in ore sunt omnium, sic
etiam definire non dubitem, ut temperantia sit amor integrum se
praebens ei quod amatur; fortitudo, amor facile tolerans omnia propter
quod amatur; justitia, amor soli amato serviens, et propterea recte
dominans; prudentia, amor ea quibus adjuvatur ab eis quibus
impeditur, sagaciter seligens. Sed hunc amorem non cujuslibet, sed
Dei esse diximus, id est summi boni, summae sapientiae, summaeque
concordiae. Quare definire etiam sic licet, ut temperantiam dicamus
esse amorem Deo sese integrum incorruptumque servantem; fortitudinem,
amorem omnia propter Deum facile perferentem; justitiam, amorem Deo
tantum servientem, et ob hoc bene imperantem caeteris quae homini
subjecta sunt; prudentiam, amorem bene discernentem ea quibus
adjuvetur in Deum, ab iis quibus impediri potest.
|
|
