|
38. Gloria vero popularis sic in Novo Testamento abjicitur atque
contemnitur: Si hominibus, inquit, placere vellem, Christi servus
non essem (Galat. I, 10). Est item aliud quod de corporibus
per imaginationes quasdam concipit anima, et eam vocat rerum
scientiam. Quamobrem recte etiam curiosi esse prohibemur, quod magnum
temperantiae munus est. Hinc illud est: Cavete ne quis vos seducat
per philosophiam. Et quia ipsum nomen philosophiae si consideretur,
rem magnam totoque animo appetendam significat, siquidem philosophia
est amor studiumque sapientiae, cautissime Apostolus, ne ab amore
sapientiae deterrere videretur, subjecit, et elementa hujus mundi
(Coloss. II, 8). Sunt enim qui desertis virtutibus, et
nescientes quid sit Deus, et quanta majestas semper eodem modo
manentis naturae, magnum aliquid se agere putant, si universam istam
corporis molem, quam mundum nuncupamus, curiosissime intentissimeque
perquirant. Unde tanta etiam superbia gignitur, ut in ipso coelo, de
quo saepe disputant, sibimet habitare videantur. Reprimat igitur se
anima ab hujusmodi vanae cognitionis cupiditate , si se castam Deo
servare disposuit. Tali enim amore plerumque decipitur, ut aut nihil
putet esse, nisi corpus; aut etiamsi auctoritate commota, fateatur
aliquid esse incorporeum, de illo tamen nisi per imagines corporeas
cogitare non possit, et tale aliquid esse credere, quale fallax
corporis sensus infligit. Ad hoc etiam valet quod praecipitur cavendum
esse a simulacris.
39. Huic ergo auctoritati Novi Testamenti, qua jubemur nihil
mundi hujus diligere (I Joan. II, 15), illa maxime sententia
qua dictum est, Nolite conformari huic mundo (Rom. XII, 2):
simul enim demonstrandum est ei rei quemque conformari quam diligit:
huic ergo auctoritati, si de Veteri Testamento quaeram quid
comparem, plura quidem invenio: sed unus Salomonis liber,
Ecclesiastes qui dicitur, copiosissime in summum contemptum omnia ista
perducit. Incipit enim sic: Vanitas vanitantium , dixit
Ecclesiastes, vanitas vanitantium, et omnia vanitas. Quae
abundantia homini in omni labore suo, quem ipse laborat sub sole?
(Eccle. I, 2, 3.) Haec verba omnia si attendantur, si
perpendantur, si discutiantur, multa inveniuntur pernecessaria iis qui
hunc mundum fugere, et refugere in Deum desiderant: sed longum est,
et alio festinat oratio. Tali tamen principio constituto, exsequitur
omnia, vanitantes esse eos qui rebus hujusmodi falluntur; idipsum
autem quo falluntur vanitatem vocans, non quod Deus ista non
creaverit, sed quia subjicere se homines volunt iis rebus per peccata,
quae illis per recte facta divina lege subjectae sunt. Quid est enim
aliud, falsis bonis illudi atque decipi, quam teipso inferiora,
miranda et appetenda arbitrari? Habet igitur vir temperans in
hujuscemodi rebus mortalibus et fluentibus, vitae regulam utroque
Testamento firmatam; ut eorum nihil diligat, nihil per se appetendum
putet, sed ad vitae hujus atque officiorum necessitatem quantum sat
est, usurpet, utentis modestia, non amantis affectu. Haec dicta
sint de temperantia, pro rerum magnitudine breviter; pro instituto
tamen opere fortasse copiosius quam oportebat.
|
|
