|
13. Videamus quemadmodum ipse Dominus in Evangelio nobis
praeceperit esse vivendum; quomodo etiam Paulus apostolus: has enim
Scripturas illi condemnare non audent. Audiamus ergo quem finem
bonorum nobis, Christe, praescribas; nec dubium est quin is erit
finis, quo nos summo amore tendere jubes: Diliges, inquit, Dominum
Deum tuum. Dic mihi etiam, quaeso te, qui sit diligendi modus:
vereor enim ne plus minusve quam oportet, inflammer desiderio et amore
Domini mei. Ex toto, inquit, corde tuo. Non est satis. Ex tota
anima tua. Ne id quidem satis est. Ex tota mente tua (Matth.
XXII, 37). Quid vis amplius? Vellem fortasse, si viderem
quid posset esse amplius. Quid ad haec Paulus? Scimus, inquit,
quoniam diligentibus Deum omnia procedunt in bonum. Dicat etiam ipse
dilectionis modum. Quis ergo, inquit, nos separabit a charitate
Christi? Tribulatio? an angustia? an persecutio? an fames? an
nuditas? an periculum? an gladius? (Rom. VIII, 28).
Audivimus quid diligere, et quantum diligere debeamus: eo est omnino
tendendum, ad id omnia consilia nostra referenda. Bonorum summa,
Deus nobis est. Deus est nobis summum bonum. Neque infra remanendum
nobis est, neque ultra quaerendum: alterum enim periculosum, alterum
nullum est.
|
|
