|
25. Hinc enim illud exortum est, quod etiam cum studiose vos
audiremus, nos magnis premebat angustiis; nec ullum exitum
reperiebamus, quaerentes quid factura erat Deo gens tenebrarum, si
cum ea nollet cum tanta partis suae calamitate pugnare. Si enim non
erat nocitura quiescenti, crudeliter nobiscum actum querebamur, qui ad
istas aerumnas missi sumus: si autem nocitura erat, non esse illam
naturam incorruptibilem, qualis natura Dei esse debebat. In hac
quaestione non defuit qui diceret, non Deum malo carere voluisse, aut
ne sibi noceretur cavisse, sed propter naturalem bonitatem suam
inquietae perversaeque naturae, ut ordinata esset prodesse voluisse.
Non hoc sonant libri manichaei; cavisse Deum ne invaderetur ab
hostibus, saepissime ibi significatur, saepissime dicitur. Sed
concedamus ista Manichaeum sensisse, ut ille dicebat, qui non
inveniebat aliud quod diceret; num ista ratione Deus a crudelitate aut
infirmitate defenditur? Haec enim ejus in adversam gentem bonitas, in
suos exstitit magna pernicies. Huc accedit, quia si natura illius
corrumpi commutarique non posset, nec nos ulla pestis commutaret atque
corrumperet; et ille ordo qui naturae alienae praestandus fuit, posset
sine nostra perversitate praestari.
26. Illud vero nondum dictum erat, quod nuper apud Carthaginem
audivi . Cum enim quidam, quem maxime illo errore cupio liberari,
hac quaestione in easdem compingeretur angustias, ausus est dicere,
scilicet regnum habuisse quosdam fines suos, qui possent invadi a gente
contraria; nam ipsum Deum nullo modo potuisse violari. Sed dixit
quod neque auctor ille vester ullo modo dicere cogeretur: videret enim
fortasse consequentes ruinas suae sectae multo per hanc sententiam,
quam per aliam faciliores. Et revera ita se hoc habet, ut si quisquam
mediocris cordis audierit in natura illa fuisse aliud violabile, aliud
inviolabile, facile intelligat non jam duas, sed tres esse naturas,
unam inviolabilem, alteram violabilem, tertiam violatricem.
|
|
