|
27. Hae igitur blasphemiae, cum a corde profectae, quotidie in ore
vestro habitent, desinite aliquando signaculum oris vestri, ad
imperitorum illecebram, quasi magnum aliquid praedicare. Nisi forte
quod non vescimini carnibus, et vinum non bibitis, signaculum oris
mirandum et laudandum putatis. Quod quaero a vobis quo fine faciatis.
Finis enim quo referuntur ea quae facimus, id est propter quem facimus
quidquid facimus, si non solum inculpabilis, sed etiam laudabilis
fuerit, tunc demum etiam facta nostra laude aliqua digna sunt: sin
ille jure meritoque culpatur, quem spectamus et intuemur, cum in
aliquo versamur officio, id quoque officium nemo improbandum
vituperandumque dubitaverit.
28. De Catilina memoriae proditum est quod frigus sitim, famem
ferre poterat (Sallustius, in prolog. Catilin., cap. 3).
Haec erant illi spurco sacrilegoque etiam cum Apostolis nostris
communia. Unde ergo discernitur parricida iste ab Apostolis nostris,
nisi fine illo quem diversissimum sequebatur? Namque ille ista
tolerabat, ut immoderatissimas et immanissimas expleret cupiditates:
illi e contra, ut eas premerent, et dominanti rationi servire
cogerent. Soletis et vos, cum catholicarum vobis virginum multitudo
praedicatur, dicere: Etiam mula virgo est. Temere id quidem,
propter imperitiam catholicae disciplinae; sed tamen significantes
vanam esse continentiam istam, nisi ad aliquem rectissimum finem certa
ratione referatur. Possunt et Catholici christiani vestram a vino et
carnibus abstinentiam, jumentis et multis passeribus, postremo etiam
innumerabilibus generibus vermium comparare. Sed ne in vestram incidam
temeritatem, non id praepropere faciam, sed discutiam primo quo ista
fine faciatis. Jam enim constat inter nos, ut opinor, hujuscemodi
moribus nihil aliud esse quaerendum. Si ergo parcimoniae gratia et
coercendae libidinis, qua escis talibus et potu delectamur et capimur,
audio et probo: sed non ita est.
29. Nam quaero a vobis, si quis existat, quod fieri potest, ita
homo parcus et frugi, ut appetitum ventris et gutturis moderans, non
epuletur bis per unum diem; et huic coenanti oluscula cum exiguo lardo
apponantur, eodem lardo uncta atque condita, quantum comprimendae fami
sat est; sitimque irriget propter diligentiam valetudinis, duabus aut
tribus vini meracis potionibus , isque illi victus sit quotidianus:
alius vero ex alia parte nihil gustans carnium, nihil vini, exquisitas
et peregrinas fruges multis ferculis variatas et largo pipere aspersas
nona hora libenter assumat, noctis etiam principio talia coenaturus;
bibat autem mulsum, caroenum passum, et nonnullorum pomorum expressos
succos, vini speciem satis imitantes, atque id etiam suavitate
vincentes; et bibat non quantum sitit, sed quantum libet; idque sibi
exhibendum curet quotidie, talique victu deliciisque perfruatur, nulla
ne cessitate, magna voluptate: quem tandem horum duorum, quod ad
cibandum potandumque attinet, abstinentius vitam ducere judicatis?
Non opinor usque adeo vos esse caecos, quin illum de parco lardo et
vino, huic gurgiti praeferatis.
30. Ita quidem veritas cogit; sed vester error longe aliter canit.
Electus enim vester tribus signaculis praedicatus, si quotidie ita
vivat, ut hic quem posterius descripsimus, ab uno, et fortasse duobus
gravioribus reprehendi potest, damnari autem tanquam signaculi
dissignator omnino non potest. Si autem semel cum illo priore
coenaverit, frustoque pernae vel rancido labra unxerit, et vappa
udaverit, solutor signaculi et gehennae illico destinatus, vestri
auctoris sententia, mirantibus vobis, sed tamen consentientibus,
judicabitur. Quaeso, relinquite errorem; quaeso, advertite
rationem; quaeso, aliquantulum consuetudini obsistite. Quid enim est
ista pravitate perversius? quid magis delirum? Quid porro insanius
dici aut cogitari potest, hominem boletos, orizam, tubera,
placentas, caroenum, piper, laser, distento ventre cum gratulatione
ructantem, et quotidie talia requirentem, non inveniri quemadmodum a
tribus signaculis, id est a regula sanctitatis excidisse videatur;
alium vero fruges vilissimas fumoso obsonio condientem, tantum que hinc
assumentem, quantum refectioni corporis sufficit, et tres cyathos vini
sustentandae valetudinis gratia sorbentem, et ab illo victu ad istum
transeuntem, certo supplicio praeparari?
|
|
