|
31. At enim ait Apostolus, Bonum est, fratres, non manducare
carnem, neque bibere vinum (Rom. XIV, 21). Quasi
veroquisquam nostrum id bonum neget: sed aut eo fine quem superius
commemoravi, secundum quem dicitur, Et carnis curam ne feceritis in
concupiscentiis (Ib., XIII, 14): aut eis quos rursus idem
Paulus ostendit; id est, aut refrenandae gulae causa, quae his rebus
solet rabidius immoderatiusque raptari; aut ne frater offendatur, aut
ab infirmis idolio communicetur. Eo enim tempore, quo haec scribebat
Apostolus, multa immolatitia caro in macello vendebatur. Et quia
vino etiam libabatur diis Gentium, multi fratres infirmiores, qui
etiam rebus his venalibus utebantur, penitus a carnibus se et vino
cohibere maluerunt, quam vel nescientes incidere in eam quam putabant
cum idolis communicationem. Propter hos autem etiam ii qui firmiores
erant, et haec majori fide contemnenda judicarant, scientes nihil
immundum esse nisi per malam conscientiam, tenentesque illam Domini
sententiam, Non quod intrat in os vestrum, vos coinquinat, sed quod
exit (Matth. XV, 11); tamen propter hos infirmiores, ne
offenderentur, ab his rebus abstinere debebant. Neque hoc suspicione
colligitur, sed in ipsis Apostoli Epistolis manifeste invenitur.
Vos enim hoc solum nobis dicere soletis, Bonum est, fratres, non
manducare carnem, neque bibere vinum; non autem subjungere illud quod
sequitur, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut
infirmatur. Hinc enim elucet quo fine Apostolus haec praecipiebat.
32. Planius hoc indicant superiora et sequentia, quae commemorare
longum est quidem, sed propter eos, qui ad divinas Scripturas
legendas et pertractandas pigri sunt, totum istum locum retexere
cogimur. Infirmum autem in fide assumite, inquit, non in
disceptationibus cogitationum. Alius enim credit manducare omnia: qui
autem infirmus est, olus manducet. Is qui manducat, non manducantem
non spernat: et qui non manducat, manducantem non judicet; Deus enim
illum assumpsit. Tu quis es, qui judicas alienum servum? Suo
Domino stat, aut cadit: stabit autem; potens est enim Deus statuere
illum. Nam alius judicat diem inter diem, alius judicat omnem diem:
unusquisque in suo sensu abundet. Qui sapit diem, Domino sapit: et
qui manducat; Domino manducat; gratias enim agit Deo. Et qui non
manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo. Nemo enim
nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur. Sive enim vivimus, Domino
vivimus; sive morimur, Domino morimur. Sive enim vivimus, sive
morimur, Domini sumus. In hoc enim Christus et vixit , et mortuus
est, et re surrexit, ut et vivorum et mortuorum dominetur. Tu autem
quid judicas fratrem tuum? aut tu quare spernis fratrem tuum? Omnes
enim stabimus ante tribunal Dei. Scriptum est enim (Isa. XLV,
23, 24): Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne
genu, et confitebitur omnis lingua Deo. Itaque unusquisque nostrum
pro se rationem reddet Deo. Non ergo amplius invicem dijudicemus,
sed hoc judicate magis, ne ponatis offendiculum fratri vel scandalum.
Scio et confido in Domino Jesu, quia nihil commune per ipsum, nisi
ei qui existimat quid commune esse, illi commune est. Si enim propter
cibum frater tuus contristatur, non jam secundum charitatem ambulas.
Noli cibo tuo perdere illum, pro quo Christus mortuus est. Non ergo
blasphemetur bonum nostrum. Non est regnum Dei esca et potus, sed
justitia et pax et gaudium in Spiritu sancto. Qui enim in hoc servit
Christo, placet Deo, et probatus est hominibus. Itaque quae pacis
sunt sectemur, et quae aedificationis sunt in invicem. Noli propter
escam destruere opus Dei. Omnia quidem munda sunt, sed malum est
homini qui per offensionem manducat. Bonum est non manducare carnem,
et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut
scandalizatur, aut infirmatur. Tu fidem habes penes temetipsum, habe
coram Deo. Beatus qui non judicat semetipsum in eo quod probat. Qui
autem discernit, si manducaverit damnatus est, quia non ex fide.
Omne autem quod non est ex fide, peccatum est. Debemus autem nos
firmiores imbecillitates infirmorum sustinere, et non nobis placere.
Unusquisque nostrum proximo suo placeat in bonum, ad aedificationem .
Etenim Christus non sibi placuit (Rom. XIV, et XV,
1-3).
33. Satisne apparet Apostolum eis praecepisse ut carnes non
manducarent, neque vinum biberent quicumque firmiores essent, quia
infirmos offendebant non eis congruendo, et faciebant ut putarent eos
qui fide omnia munda judicabant, in obsequium idolorum a talibus epulis
et potu nolle abstinere? Hoc significat et ad Corinthios hoc modo
scribens: De escis autem sacrificiorum quae idolis immolantur, scimus
quia nihil est idolum in mundo, et quod nullus Deus nisi unus. Nam
etsi sunt qui dicantur dii, sive in coelo, sive in terra; nobis tamen
unus Deus Pater, ex quo omnia, et nos in illo, et unus Dominus
Jesus Christus, per quem omnia, et nos per ipsum. Sed non in
omnibus est scientia. Quidam autem in conscientia sua usque adhuc in
idolio quasi idolothytum manducant, et conscientia eorum cum sit
infirma, inquinatur. Esca autem nos non commendat Deo. Neque enim
si manducaverimus, abundabimus; neque si non manducaverimus,
deficiemus. Videte autem ne forte haec licentia vestra offendiculum
fiat infirmis. Si enim quis viderit eum qui habet scientiam, in
idolio recumbentem, nonne conscientia ejus cum sit infirma,
aedificabitur ad manducandum idolothyta, et peribit infirmus in tua
conscientia frater, propter quem Christus mortuus est? Sic autem
peccantes in fratres, et perculientes conscientiam ipsorum infirmam,
in Christum peccatis. Quapropter si esca scandalizat fratrem meum,
non manducabo carnem in aeternum ne fratrem scandalizem (I Cor.
VIII, 4 etc.).
34. Item alio loco: Quid ergo? dico quod idolis immolatum sit
aliquid? aut quod idolum sit aliquid? Sed quae immolant Gentes,
daemoniis immolant, et non Deo. Nolo autem vos socios fieri
daemoniorum. Non potestis calicem Domini bibere, et calicem
daemoniorum: non potestis mensae Domini participes esse, et mensae
daemoniorum. An aemulamur Dominum? Numquid illo fortiores sumus?
Omnia mihi licita sunt, sed non omnia expediunt: omnia mihi licita
sunt, sed non omnia aedificant. Nemo quod suum est quaerat, sed quod
alterius. Omne quod in macello venit, manducate; nihil interrogantes
propter conscientiam. Si quis autem dixerit, Hoc immolatum est
idolis; nolite manducare, propter illum qui indicat, et propter
conscientiam: conscientiam autem dico, non tuam, sed alterius.
Utquid enim libertas mea judicatur ab alia conscientia? Si ego cum
gratia participo, quid blasphemor pro quo gratias ago? Sive ergo
manducatis, sive bibitis, vel aliud quid facitis, omnia in gloriam
Dei facite. Sine offensione estote Judaeis et Graecis et Ecclesiae
Dei, sicut et ego omnibus per omnia placeo, non quaerens quod mihi
utile est, sed quod multis, ut salvi fiant. Imitatores mei estote,
sicut et ego Christi (I Cor. X, 19-33, et XI, 1).
35. Apparet igitur, ut opinor, quo fine a carnibus et a vino sit
abstinendum. Is finis est triplex. Ad comprimendam delectationem,
quae in his maxime cibis haberi solet, atque in tali potu usque ad
ebrietatem pervenire. Ad tuendam infirmitatem, propter illa quae
sacrificantur atque libantur. Et quod maxime commendandum est,
propter charitatem, ne imbecilliorum ab his continentium offendatur
infirmitas. Vos autem immunda esse obsonia dicitis, cum dicat
Apostolus omnia munda esse, sed ei malum esse qui per offensionem
manducat. Et prorsus credo vos istis epulis inquinari, eo ipso quo
immunda esse arbitramini. Ait enim: Credo et confido in Domino
Jesu, quia nihil commune per ipsum; sed ei qui existimat aliquid
commune esse, illi commune est. Cui autem dubium est, commune illum
immundum et inquinatum vocasse? Sed stultum est vobiscum agere de
Scripturis, cum et rationem pollicendo decipiatis, et eos Libros,
in quibus magna est religionis auctoritas, falsis capitibus immissis
corruptos esse dicatis. Ratione igitur mihi persuadete quomodo
vescentem carnes coinquinent, si sine ulla offensione, sine ulla
infirma opinione, sine ulla libidine sumuntur?
|
|
