|
49. Sed si de rebus incorporeis et eodem modo se semper habentibus,
plerumque attentissime cogitantes, si quos forte illo tempore agimus
numeros temporales in quolibet corporis motu, facili sane atque
usitatissimo, sive deambulantes, sive psallentes, prorsus nobis
ignorantibus transeunt, quamvis nobis non agentibus nulli essent: si
denique in ipsis nostris inanibus phantasmatibus cum occupati sumus,
similiter ista praetereunt agentibus nec sentientibus nobis quanto magis
quantoque constantius, cum corruptibile hoc induerit incorruptionem,
et mortale hoc induerit immortalitatem (I Cor. XV, 53), id
est, ut hoc idem planius eloquar, cum Deus vivificaverit mortalia
corpora nostra, sicut Apostolus dicit, propter spiritum manentem in
nobis (Rom. VIII, 11): quanto ergo tunc magis in unum Deum
et perspicuam intenti veritatem, ut dictum est, facie ad faciem,
numeros quibus agimus corpora, nulla inquietudine sentiemus, et
gaudebimus? Nisi forte credendum est, animam cum de iis quae per
ipsam bona sunt, gaudere possit, de iis ex quibus ipsa bona est, non
posse gaudere.
50. Sed haec actio qua sese anima, opitulante Deo et Domino suo,
ab amore inferioris pulchritudinis extrahit, debellans atque
interficiens adversus se militantem consuetudinem suam, ea victoria
triumphatura in semetipsa de potestatibus aeris hujus, quibus
invidentibus et praepedire cupientibus, evolat ad suam stabilitatem et
firmamentum Deum; nonne tibi videtur ea esse virtus quae temperantia
dicitur? D. Agnosco et intelligo. M. Quid porro? cum in hoc
itinere proficit, jam aeterna gaudia praesentientem ac pene
prehendentem, num amissio rerum temporalium, aut mors ulla deterret
jam valentem dicere inferioribus sociis: Bonum est mihi dissolvi, et
esse cum Christo: manere autem in carne, necessarium propter vos?
(Philipp. I, 23, 24.) D. Sic existimo. M. At ista
ejus affectio qua nullas adversitates mortemve formidat, quid aliud
quam fortitudo dicenda est? D. Et hoc agnosco. M. Jamvero ipsa
ejus ordinatio qua nulli servit nisi uni Deo, nulli coaequari nisi
purissimis animis, nulli dominari appetit nisi naturae bestiali atque
corporeae, quae tandem virtus tibi esse videtur? D. Quis non
intelligat hanc esse justitiam? M. Recte intelligis.
|
|
