|
Deus summum bonum et incommutabile, a quo caetera omnia bona
spiritualia et corporalia. Summum bonum quo superius non est, Deus
est: ac per hoc incommutabile bonum est; ideo vere aeternum, et vere
immortale. Caetera omnia bona non nisi ab illo sunt, sed non de
illo. De illo enim quod est, hoc quod ipse est: ab illo autem quae
facta sunt, non sunt quod ipse. Ac per hoc si solus ipse
incommutabilis, omnia quae fecit, quia ex nihilo fecit, mutabilia
sunt. Tam enim omnipotens est, ut possit etiam de nihilo, id est,
ex eo quod omnino non est, bona facere, et magna et parva, et
coelestia et terrena, et spiritualia et corporalia. Quia vero et
justus est, ei quod de se genuit, ea quae de nihilo fecit, non
aequavit. Quia ergo bona omnia, sive magna sive parva, per quoslibet
rerum gradus, non possunt esse nisi a Deo; omnis autem natura in
quantum natura est, bonum est; omnis natura non potest esse nisi a
summo et vero Deo: quia omnia etiam non summa bona, sed propinqua
summo bono, et rursus omnia etiam novissima bona, quae longe sunt a
summo bono, non possunt esse nisi ab ipso summo bono. Omnis ergo
spiritus etiam mutabilis, et omne corpus a Deo: et haec est omnis
facta natura . Omnis quippe natura aut spiritus, aut corpus est.
Spiritus incommutabilis Deus est: spiritus mutabilis facta natura
est, sed corpore melior: corpus autem spiritus non est, nisi cum
ventus, quia nobis invisibilis est, et tamen vis ejus non parva
sentitur, alio quodam modo spiritus dicitur.
|
|
