|
Dolor nonnisi in naturis bonis. Dolor autem, quod praecipue malum
nonnulli arbitrantur, sive in animo sive in corpore sit, nec ipse
potest esse nisi in naturis bonis. Hoc enim ipsum quod resistit ut
doleat, quodam modo recusat non esse quod erat, quia bonum aliquod
erat: sed cum ad melius cogitur, utilis dolor est; cum ad deterius,
inutilis. In animo ergo dolorem facit voluntas resistens potestati
majori: in corpore dolorem facit sensus resistens corpori potentiori.
Sunt autem mala sine dolore pejora: pejus est enim gaudere de
iniquitate, quam dolere de corruptione: verumtamen etiam tale gaudium
non potest esse nisi ex adeptione bonorum inferiorum; sed iniquitas est
desertio meliorum. Item in corpore melius est vulnus cum dolore, quam
putredo sine dolore, quae specialiter corruptio dicitur: quam non
vidit, id est, non passa est mortua caro Domini, sicut in prophetia
praedictum erat, Nec dabis sanctum tuum videre corruptionem (Psal.
XV, 10). Nam vulneratum esse confixione clavorum, et percussum
de lancea quis negat (Joan. XIX, 18, 34)? Sed etiam ipsa
quae proprie ab hominibus corruptio corporis dicitur, id est, ipsa
putredo, si adhuc habet aliquid quod alte consumat, bonum minuendo
crescit corruptio. Quod si penitus absumpserit, sicut nullum bonum,
ita nulla natura remanebit, quia jam corruptio quod corrumpat non
erit; et ideo nec ipsa putredo erit, quia ubi sit omnino non erit.
|
|
