CAPUT XLVIII.

Orat Augustinus pro Manichaeorum resipiscentia. O magna patientia tua, Domine misericors et miserator, longanimis et multum misericors, et verax (Psal. CII, 8); qui facis oriri solem tuum super bonos et malos, pluis super justos et injustos (Matth. V, 45); qui non vis mortem peccatoris, quantum ut revertatur et vivat (Ezech. XXXIII, 11); qui partibus corripiens, das locum poenitentiae, ut relicta malitia credant in te, Domine (Sap. XII, 2); qui patientia tua ad poenitentiam adducis, quamvis multi secundum duritiam cordis sui et cor impoenitens thesaurizent sibi iram in die irae et revelationis justi judicii tui, qui reddis unicuique secundum opera sua (Rom. II, 4-6); qui in qua die conversus fuerit homo a nequitia sua ad misericordiam et veritatem tuam, omnes iniquitates ejus oblivisceris (Ezech. XVIII, 21): praesta nobis, dona nobis, ut per nostrum ministerium, quo exsecrabilem et nimis horribilem hunc errorem redargui voluisti, sicut jam multi liberati sunt, et alii liberentur, et sive per sacramentum sancti Baptismi tui, sive per sacrificium contribulati spiritus et cordis contriti et humiliati (Psal. L, 19), in dolore poenitentiae, remissionem peccatorum et blasphemiarum suarum, quibus per ignorantiam te offenderunt, accipere mereantur. Tantum enim valet praepollens misericordia et potestas tua et veritas Baptismi tui, clavesque regni coelorum in sancta Ecclesia tua, ut nec de illis desperandum sit, quamdiu in hac terra per tuam patientiam vivunt, qui etiam scientes quantum malum sit talia de te sentire vel dicere, propter aliquam temporalis et terrenae commoditatis consuetudinem vel adeptionem in illa maligna professione detinentur, si ad tuam ineffabilem bonitatem saltem increpati tuis correptionibus fugiant, et omnibus carnalis vitae illecebris coelestem vitam aeternamque praeponant.