|
Ex rerum inferiorum corruptione ac interitu pulchritudo universi.
Caetera vero quae sunt facta de nihilo, quae utique inferiora sunt
quam spiritus rationalis, nec beata possunt esse, nec misera. Sed
quia pro modo et specie sua etiam ipsa bona sunt, nec esse quamvis
minora et minima bona, nisi a summo bono Deo potuerunt, sic ordinata
sunt, ut cedant infirmiora firmioribus, et invalidiora fortioribus,
et impotentiora potentioribus, atque ita coelestibus terrena concordent
tanquam praecellentibus subdita. Fit autem decedentibus et
succedentibus rebus temporalis quaedam in suo genere pulchritudo, ut
nec ipsa quae moriuntur, vel quod erant esse desinunt, turpent aut
turbent modum et speciem et ordinem universae creaturae: sicut sermo
bene compositus utique pulcher est, quamvis in eo syllabae atque omnes
soni tanquam nascendo et moriendo transcurrant.
|
|
