|
Libro de Natura et Gratia locum inter aliquot anni 415 scriptiones
postremum assignavit Augustinus in epistola 169, ad Evodium,
vertente eodem anno 415 data: Scripsi etiam, ait, grandem quemdam
librum adversus Pelagii haeresim, cogentibus nonnullis fratribus,
quibus contra gratiam Christi opinionem perniciosissimam ille
persuaserat. Jam erat coeptus idem liber, sed nondum perfectus, cum
Orosius ex Africa navigavit in Palaestinam, ipso videlicet anno
415, verna tempestate: hic enim paulo postquam illuc pervenit, in
Jerosolymitano conventu, cui praesens Pelagius adfuit, disertis
verbis affirmavit, contra librum Pelagii beatum Augustinum,
discipulis ipsius Pelagii prodentibus ac petentibus, plenissime
respondere. Atque hoc ipso tempore de lucubratione quadam Augustini
loquebatur Hieronymus, quae nondum sibi visa erat, qua ille Pelagium
nominatim impugnare ferebatur: Alios quoque, inquiens in dialogo
tertio contra Pelagii haeresim, libros specialiter tuo nomini cudere
dicitur. Quanquam Augustinus huic operi suo nomen Pelagii, cujus
librum refellebat, non inseruit, ne offensus insanabilior redderetur
adversarius. Nam ei se profuturum existimabat, si servata amicitia
adhuc ejus verecundiae parceret, cujus litteris jam parcere non
deberet. Sic nimirum in libro de Gestis Pelagii, n. 47, mentem
suam expromit. Quo posteriore loco proxime subjungit epistolam sibi a
Timasio et Jacobo grati animi significatione rescriptam, ob acceptum
volumen de Natura et Gratia, quo Pelagianae disputationi ad singulos
apices responsa reddita stupere se testati sunt.
Id opus sequenti anno, ipsumque una Pelagii librum Joanni
Jerosolymorum episcopo, ut novi haeresiarchae mentem Joannes tandem
intelligeret, transmisit Augustinus, scripta ipsi hanc in rem
epistola 179. Eosdem libros, illum Pelagii, et hunc suum, anno
itidem 416 ad Innocentium papam perferendos dedit, cum epistola
177, ad ipsum nomine quinque episcoporum directa; quibus
Innocentius epistola 183 respondit. Huc pertinet in ipsa epistola
183 locus n. 5; at in epistola 177 locus n. 6, ubi cum laude
nominantur Timasius et Jacobus, religiosi et honesti adolescentes,
servi Dei, qui spem quam habebant in saeculo reliquerant, et
continentes Deo serviebant. Iidem in epistola 179, n. 2,
adolescentes honestissime nati, et institutis liberalibus eruditi; in
libro de Gestis Pelagii, n. 17, servi Dei, boni et honesti viri
dicuntur. Julianus in opere ad Florum, scilicet Imperfecti Operis
libro 4, n. 112, citat librum ad Timasium, et contra liberum
arbitrium esse, calumniose pronuntiat.
|
|
