|
12. De gratia cum disputatur, non de ea loquimur quae ad naturae
pertinet institutionem, sed reparationem. Fateor Dilectioni
vestrae, cum ista legerem, laetitia repente perfusus sum, quod Dei
gratiam non negaret, per quam solam homo justificari potest: hoc enim
in disputationibus talium maxime detestor, et horreo. Sed pergens
legere caetera, primo ex datis similitudinibus coepi habere suspectum.
Ait enim:
|
“Nam si dixero, Homo disputare potest, avis volare,
lepus currere; et non etiam per quae haec effici possunt
commemoravero, id est, linguam, alas, pedes; num ego officiorum
qualitates negavi, qui officia ipsa confessus sum?”
|
|
Videtur certe,
haec eum commemorasse, quae natura valent: creata sunt enim haec
membra hujusmodi naturis, lingua, alae, pedes: non tale aliquid
posuit, quale de gratia intelligi volumus, sine qua homo non
justificatur; ubi de sanandis, non de instituendis naturis agitur.
Hinc jam ergo sollicitus coepi legere caetera, et me non falso comperi
suspicatum.
|
|
