|
20. Quam orationem Pelagius necessariam admiserit.
|
“Divinitus
tamen esse expianda peccata commissa, et pro eis Dominum exorandum”
|
|
fatetur, propter veniam scilicet promerendam;
|
“quia id quod factum
est, facere infectum,”
|
|
multum ab isto laudata
illa
|
“naturae et voluntas hominis,”
|
|
etiam ipso fatente,
quare hac necessitate restat ut oret ignosci. Ut autem adjuvetur ne
peccet, nusquam dixit, non hic legi; mirum de hac re omnino
silentium: cum oratio dominica utrumque petendum esse commoneat, et ut
dimittantur nobis debita nostra, et ut non inferamur in tentationem;
illud, ut praeterita expientur; hoc, ut futura vitentur. Quod licet
non fiat, nisi voluntas adsit; tamen ut fiat, voluntas sola non
sufficit: ideo pro hac re nec superflua nec impudens Domino immolatur
oratio. Nam quid stultius, quam orare ut facias quod in potestate
habeas?
|
|
