|
25. Non deserit Deus nisi dignos deseri. Ad peccandum nobis ipsi
sufficimus; ad justitiam vero ut redeamus, non item. Mors poena
est, non causa peccati. Fortasse respondeat, Deum ad ista non
cogere, sed dignos deseri tantum deserere. Si hoc dicit, verissime
dicit: deserti quippe, ut dixi, luce justitiae et per hoc
contenebrati quid pariant aliud, quam haec omnia, quae commemoravi
opera tenebrarum, donec dicatur eis, si dicto obaudiant, Surge, qui
dormis, et exsurge a mortuis, et illuminabit te Christus (Ephes.
V, 14)? Mortuos Veritas dicit, unde est et illud, Sine
mortuos sepelire mortuos suos (Matth. VIII, 22): mortuos
ergo Veritas dicit, quos iste dicit laedi et vitiari non potuisse
peccato, quia videlicet didicit peccatum non esse substantiam. Nemo
ei dicit, sic hominem factum, ut de justitia quidem posset in peccatum
ire, et de peccato ad justitiam redire non posset: sed ut in peccatum
iret, suffecit ei liberum arbitrium, quo se ipse vitiavit; ut autem
redeat ad justitiam, opus habet medico, quoniam sanus non est; opus
habet vivificatore, quia mortuus est. De qua gratia omnino nihil iste
dicit, quasi sola sua voluntate se possit sanare, quia eum potuit sola
vitiare. Non ei dicimus, mortem corporis ad peccatum valere, ubi
sola vindicta est; nemo enim peccat corpore moriendo: sed ad peccatum
valet mors amimae, quam deseruit vita sua, hoc est, Deus ejus, quae
necesse est mortua opera faciat, donec Christi gratia reviviscat.
Famem et sitim et caeteras molestias corporales, absit ut dicamus
necessitatem habere peccandi, quibus molestiis exercitata vita justorum
splendidius enituit, et eas per patientiam superando majorem gloriam
comparavit; sed adjuta gratia Dei, adjuta spiritu Dei, adjuta
misericordia Dei; non superba voluntate se extollens, sed humili
confessione fortitudinem promerens. Noverat enim Deo dicere,
Quoniam tu es patientia mea (Psal. LXX, 5). De qua gratia et
adjutorio et misericordia, sine qua bene non possumus vivere, nescio
quare iste omnino nihil dicit: imo etiam velut sibi ad justitiam
sufficientem, si sola voluntas adsit , defendendo naturam, gratiae
Christi, qua justificamur, apertissime contradicit. Cur autem
soluto per gratiam peccati reatu ad exercitationem fidei mors corporis
maneat, quamvis venerit de peccato, jam et hoc in illis ad sanctae
memoriae Marcellinum libris, ut valui, disserui (De Peccatorum
Meritis et Remissione, lib. 2, n. 49-56).
|
|
