|
26. Christus mortuus potestate. Etiam mala Dei misericordia
prosunt. Quod vero Dominum dicit sine peccato mori potuisse: illi
etiam nasci, potestas misericordiae, non conditio naturae fuit; sic
etiam mortuus est potestate; et hoc est pretium nostrum, quo nos a
morte redimeret. Et hoc istorum disputatio evacuare contendit, cum ab
eis ita natura humana defenditur, ut possit liberum arbitrium isto
pretio non egere, ut a potestate tenebrarum et praepositi mortis in
regnum Christi Domini transferantur. Et tamen quando Dominus ad
passionem perrexit, Ecce, inquit, veniet princeps hujus mundi, et
in me nihil inveniet : et utique nihil peccati, unde praepositus
mortis jure suo ageret, ut perimeret. Sed ut sciant omnes, inquit,
quia voluntatem Patris mei facio, surgite, eamus hinc (Joan.
XIV, 30, 31): id est, quia non morior necessitate peccati,
sed obedientiae voluntate.
27. Dicit nullum malum boni alicujus esse causam. Quasi poena
bonum sit, qua tamen multi emendati sunt. Sunt ergo mala quae prosunt
mirabili misericordia Dei. Numquid ille boni aliquid passus est, qui
dixit, Avertisti faciem tuam a me, et factus sum conturbatus? Non
utique: et tamen haec ei conturbatio contra superbiam fuit medicinalis
quodam modo. Dixerat enim in abundantia sua, Non movebor in
aeternum: et sibi tribuebat quod a Domine habebat. Quid enim habebat
quod non acceperat (I Cor. IV, 7)? Quare ostendendum ei
fuerat unde haberet, ut reciperet humilis, quod superbus amiserat.
Ideo, Domine, inquit, in voluntate tua praestitisti decori meo
virtutem. In qua ego abundantia mea dicebam, Non movebor, cum hoc
mihi esset abs te, non a me. Denique avertisti faciem tuam a me, et
factus sum conturbatus (Psal. XXIX, 7, 8).
|
|
