|
32. Deserit aliquantum Deus, ne superbiamus. Non itaque dicitur
homini, Necesse est peccare, ne pecces: sed dicitur homini,
Deserit aliquantum Deus unde superbis, ut scias non tuum, sed ejus
esse, et discas superbus non esse. Nam illud etiam Apostoli quale
est, nonne ita mirabile, ut nisi quia ipse dicit, cui vera dicenti
contradicere nefas est, non sit credibile? Quis enim nesciat
fidelium, a satana venisse primam peccati suasionem (Gen. III,
1-6), et quod ille primus auctor sit omnium peccatorum? Et tamen
quidam traduntur satanae, ut discant non blasphemare (I Tim. I,
20). Quomodo igitur opus satanae excluditur opere satanae? Haec
atque hujusmodi intueatur, ne videantur ei nimis acuta, quae acutule
sonant, et discussa inveniuntur obtusa. Quid quod etiam similitudines
adhibet, quibus magis admoneat quid ei debeat responderi? Quid
amplius dicam, inquit, nisi quia potest credi quod ignes ignibus
exstinguuntur, si credi potest quod peccatis peccata curentur? Quid
si ignes exstinguere quisquam non potest ignibus, sed tamen possunt,
ut docui, dolores curari doloribus? Possunt etiam, si quaerat et
discat, venenis venena depelli. Nam, si et advertit aliquando
calores febrium quibusdam caloribus medicinalibus frangi, etiam ignes
ignibus fortasse concedet exstingui.
|
|
