|
34. Quomodo suum est hominis peccatum, licet gratia indigeat ut
sanetur ejus infirmitas. Quid autem sibi vult, quod dicit: Deinde
quomodo Deo pro illius peccati reatu subditus esse poterit, quod suum
non esse cognoverit? Suum enim non est, inquit, si necessarium est.
Aut si suum est, voluntarium est: et si voluntarium est, vitari
potest. Nos respondemus: Suum est omnino; sed vitium quo
committitur, nondum omni ex parte sanatum est: quod quidem ut
inolesceret, de non recte usa sanitate descendit: ex quo vitio jam
male valens, vel infirmitate, vel caecitate plura committit: pro quo
supplicandum est, ut sanetur, et deinceps in perpetua sanitate
vivatur; non superbiendum, quasi homo eadem potestate sanetur, qua
potestate vitiatus est.
|
|
