|
51. Status quaestionis inter Pelagianos et Catholicos. Antiqui
justi eadem qua nos Christi fide salvati. Quid ergo jam opus est in
pluribus immorari? Veniamus interius ad causam, quam in hac duntaxat
quaestione vel solam, vel pene solam cum istis habemus. Sicut enim
ipse dicit,
|
“ad quod nunc agit non pertinere ut quaeratur, utrum
fuerint, vel sint aliqui homines in hac vita sine peccato, sed utrum
esse potuerint, sive possint:”
|
|
ita ego etiamsi fuisse vel esse
consentiam, nullo modo tamen potuisse vel posse confirmo, nisi
justificatos gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum et hunc
crucifixum. Ea quippe fides justos sanavit antiquos, quae sanat et
nos, id est, mediatoris Dei et hominum hominis Jesu Christi; fides
sanguinis ejus, fides crucis ejus, fides mortis et resurrectionis
ejus. Habentes ergo eumdem spiritum fidei, et nos credimus, propter
quod et loquimur (II Cor. IV, 13).
52. Iste vero objecta sibi quaestione, in qua revera intolerabilis
videtur cordibus christianis, quid respondeat attendamus. Ait enim:
|
“Sed hoc est quod multos movet, inquies, quod non per Dei gratiam
hominem sine peccato esse posse defendis.”
|
|
Prorsus hoc est quod
movet, hoc est quod objicimus. Rem ipsam dicit; hoc omnino aegerrime
sustinemus: hinc a Christianis talia disputari, ea quam in alios et
in ipsos habemus, dilectione non ferimus. Audiamus igitur quomodo se
ab objectione quaestionis hujus expediat.
|
“O ignorantiae caecitas,”
|
|
inquit,
|
“o imperitae mentis ignavia, quae id sine Dei gratia
defensari existimat, quod Deo tantum audiat debere reputari!”
|
|
Si
nesciremus quae sequantur, his tantummodo auditis, falsa nos de
illis, jactante fama et quibusdam fratribus idoneis testibus
asseverantibus, credidisse putaremus. Quid enim dici brevius potuit
et verius, quam possibilitatem non peccandi, quantacumque est vel erit
in homine, nonnisi Deo debere reputari? Hoc et nos dicimus,
jungamus dexteras.
|
|
