|
59. Possibilitatem non peccandi quo sensu Pelagius Dei gratiae
tribuerit. Ut autem declinetur invidia, qua Christiani pro salute
sua clamant et dicunt, Quare sine adjutorio gratiae Dei dicis hominem
posse non peccare? Ipsa, inquit, non peccandi possibilitas non tam
in arbitrii potestate, quam in naturae necessitate est. Quidquid in
naturae necessitate positum est, ad naturae pertinere non dubitatur
auctorem, utique Deum. Quomodo ergo, inquit, absque Dei gratia
dici existimatur, quod ad Deum proprie pertinere monstratur?
Expressa est sententia quae latebat, non est quemadmodum possit
abscondi. Ideo Dei gratiae tribuit non peccandi possibilitatem, quia
ejus naturae Deus auctor est, cui possibilitatem non peccandi
inseparabiliter insitam dicit. Cum vult ergo facit , quia non vult
non facit. Ubi enim est inseparabilis possibilitas, ei accidere non
potest voluntatis infirmitas, vel potius voluntatis adjacentia et
perfectionis indigentia. Si ergo ita est, unde venit, Velle
adjacet, perficere autem bonum non adjacet? Si enim iste qui hunc
librum scripsit, de illa hominis natura loqueretur, quae primo
inculpata et sana condita est, utcumque acceptaretur hoc dictum:
quanquam inseparabilem habere possibilitatem, id est, ut ita dicam,
inamissibilem, non debuit illa natura dici, quae vitiari posset , et
medicum quaerere, qui caeci oculos sanaret, et videndi possibilitatem
restitueret, quae fuerat amissa per caecitatem: quoniam caecus puto
quod velit videre, sed non potest; si autem vult et non potest, inest
voluntas, sed amissa est possibilitas.
|
|
