|
65. Corpus mortis de vitio, non de substantia dictum. Quaero
autem, ubi natura istam perdiderit libertatem, quam sibi dari
exoptat, cum dicit, quis me liberabit? non enim et ille substantiam
carnis accusat, cum dicit liberari se cupere de corpore mortis hujus,
cum etiam corporis, sicut animae, natura Deo bono auctori tribuenda
sit: sed utique de vitiis corporis dicit. Nam de corpore mors
corporis separat: sed contracta ex illo vitia cohaerent, quibus justa
poena debetur, quam etiam in inferno ille dives invenit (Luc.
XVI, 22-26). Hinc se non poterat utique liberare qui dicit,
Quis me liberabit de corpore mortis hujus? Ubicumque autem istam
perdiderit libertatem, certe inseparabilis est possibilitas illa
naturae, habet posse per naturale subsidium, habet velle per liberum
arbitrium; cur quaerit Baptismatis sacramentum? An propter commissa
praeterita, ut ea tantum ignoscantur, quae fieri infecta non possunt?
Dimitte hominem, clamet quod clamabat. Non enim tantum desiderat,
ut per indulgentiam sit de praeteritis impunitus, sed etiam ut sit de
caetero ad non peccandum fortis et validus. Condelectatur enim legi
Dei secundum interiorem hominem, videt autem aliam legem in membris
suis repugnantem legi mentis suae: videt esse, non recolit fuisse;
praesentibus urgetur, non praeterita reminiscitur. Nec tantum
repugnantem videt, verum etiam captivantem se in lege peccati, quae
est in membris ejus, non quae fuit. Hinc est quod clamat: Infelix
homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus? Sinatur orare,
sinatur adjutorium medici potentissimi flagitare. Quid contradicitur?
Quid obstrepitur? quid miser misericordiam Christi petere
prohibetur, et hoc a Christianis? Nam et illi cum Christo
ambulabant, qui caecum lumen clamando petere prohibebant: sed etiam
inter tumultum contradicentium audit ille clamantem (Marc. X,
46-52): unde huic responsum est, Gratia Dei per Jesum
Christum Dominum nostrum.
66. Porro si ab istis vel hoc impetramus, ut nondum baptizati
implorent auxilium gratiae Salvatoris, non est hoc quidem parum
adversus illam falsam defensionem tanquam sibi sufficientis naturae et
potestatis liberi arbitrii: neque enim sibi sufficit qui dicit,
Infelix homo, quis me liberabit? aut plenam libertatem habere
dicendus est, qui se adhuc postulat liberari.
|
|
