|
Duos ad Valerium comitem libros cum recenseret Augustinus, eos
responsioni ad Arianorum sermonem quae post Gesta cum Emerito locata
est, proxime subjunxit. Haec porro Gesta consignantur anno Christi
418, die 20 septembris. Quapropter subsequentium librorum,
saltem priorem aut hoc ipso anno 418 labente, aut incipiente
419, scriptum fuisse nulli dubitamus. Enim vero de priore isto
libro ipse Augustinus in libro primo contra duas Epistolas
Pelagianorum, n. 9, dicit:
|
“
Librum autem meum, contra quem se quatuor libellis respondisse
commemorat, post damnationem Pelagii Coelestiique conscripsi. Quod
ideo dicendum,
”
|
|
inquit,
|
“
putavi, quoniam iste dicit ab inimicis suis in odium veritatis dicta
mea fuisse suscepta; ne ideo quisquam existimet, propter hunc librum
meum inimicos gratiae Christi novos haereticos fuisse damnatos.
”
|
|
Quibus ex verbis facile intelligas, priorem hunc librum, damnatis
anno 418 Pelagianis, in lucem sub idem fere tempus prodiisse.
Liber, mox ut prodiit, palam reprehendi coepit a Pelagianis, qui
ejus lectione Catholicorum animos in odium illorum haeresis commoveri
intelligebant. Inter eos Julianus Pelagianae haeresis sublevandae
studio ardens, quatuor libris unum illum Augustini statim aggressus
est. De his Juliani libris nonnulla decerpsit quispiam, et decerpta
comiti Valerio misit. Valerius Ravenna Romam ad Alypium perferenda
curavit, ut ipse in Africam reversus, praeter litteras quibus gratias
ob librum priorem sibi nuncupatum agebat idem Valerius, etiam excerpta
illa quantocius refellenda Augustino traderet. Haec Augustinus ex
opere Juliani collecta esse statim persensit: et quanquam magis vellet
illis non ante respondere, quam integrum opus unde fuerant desumpta,
accepisset, tamen sibi festinandum existimavit, ut Valerio comiti
satisfaceret. His ergo nulla interposita mora respondens, alterum sub
eadem inscriptione de Nuptiis et Concupiscentia librum composuit,
quem anno Christi 420 adscribendum arbitramur: quippe cum eum
confestim post acceptas de priore libro gratiarum actiones scripserit
sanctus Doctor, nec videatur verisimile, Valerium, ut hanc grati
animi significationem testaretur, totos duos annos aut plures
exspectasse.
Valerius autem ille, quem Illustris et Comitis titulo Augustinus
exornat, negotiis publicis implicabatur, non forensibus illis quidem,
sed bellicis. Unde non facile adducimur, ut cum viro erudito ipsum
illum esse existimemus, qui fuit comes rei privatae anno 425,
consul anno 432, denique magister officiorum sub Theodosio juniore
anno 435. Etenim nec ea munera pertinebant ad militiam, nec
praefectis Theodosianis quidquam erat cum Honorianis commune.
|
|
