|
11. Sacramentum nuptiarum. Matrimonium indissolubile. Lex
saeculi quoad divortium alia a lege Evangelii. Quoniam sane non
tantum fecunditas, cujus fructus in prole est; nec tantum pudicitia,
cujus vinculum est fides; verum etiam quoddam sacramentum nuptiarum
commendatur fidelibus conjugatis, unde dicit Apostolus, Viri,
diligite uxores vestras, sicut et Christus dilexit Ecclesiam
(Ephes. V, 25): hujus procul dubio sacramenti res est, ut mas
et femina connubio copulati quamdiu vivunt inseparabiliter perseverent,
nec liceat, excepta causa fornicationis, a conjuge conjugem dirimi
(Matth. V, 32). Hoc enim custoditur in Christo et Ecclesia,
ut vivens cum vivente in aeternum nullo divortio separetur. Cujus
sacramenti tanta observatio est in civitate Dei nostri, in monte
sancto ejus (Psal. XLVII, 2), hoc est, in Ecclesia
Christi, quibusque fidelibus conjugatis, qui sine dubio membra sunt
Christi, ut, cum filiorum procreandorum causa vel nubant feminae,
vel ducantur uxores, nec sterilem conjugem fas sit relinquere, ut alia
fecunda ducatur. Quod si quisquam fecerit, non lege hujus saeculi,
ubi interveniente repudio sine crimine conceditur cum aliis alia
copulare connubia; quod etiam sanctum Moysen Dominus, propter
duritiam cordis illorum, Israelitis permisisse testatur: sed lege
Evangelii reus est adulterii; sicut etiam illa si alteri nupserit
(Matth. XIX, 8, 9). Usque adeo manent inter viventes semel
inita jura nuptiarum, ut potius sint inter se conjuges qui ab alterutro
separati sunt, quam cum his quibus aliis adhaeserunt. Cum aliis
quippe adulteri non essent, nisi ad alterutrum conjuges permanerent.
Denique mortuo viro cum quo verum connubium fuit, fieri verum
connubium potest cum quo prius adulterium fuit. Ita manet inter
viventes quiddam conjugale , quod nec separatio, nec cum altero
copulatio possit auferre. Manet autem ad noxam criminis, non ad
vinculum foederis: sicut apostatae anima velut de conjugio Christi
recedens, etiam fide perdita Sacramentum fidei non amittit, quod
lavacro regenerationis accepit. Redderetur enim procul dubio
redeunti, si amisisset abscedens. Habet autem hoc qui recesserit ad
cumulum supplicii, non ad meritum praemii.
|
|
