|
23. Ex bonis conjugii non esse ortum peccatum. Connubii
sacramentum in Christo et Ecclesia magnum, in viro et uxore minimum.
Jam nunc si quodam modo interrogemus bona illa nuptialia, unde ab eis
potuerit peccatum in parvulos propagari; respondebit nobis operatio
propagandae prolis: Ego in paradiso magis felix essem, si peccatum
non fuisset admissum. Ad me namque pertinet illa benedictio Dei,
Crescite, et multiplicamini (Gen. I, 28). Ad hoc opus bonum
diversi sexus diversa membra sunt condita, quae quidem ante peccatum
jam erant, sed pudenda non erant. Respondebit pudicitiae fides: Si
peccatum non fuisset, quid me in paradiso securius esse potuisset, ubi
nec stimularet mea, nec alterius me libido tentaret. Respondebit
etiam connubii Sacramentum: De me ante peccatum dictum est in
paradiso, Relinquet homo patrem et matrem, et adhaerebit uxori suae,
et erunt duo in carne una (Id. II, 24). Quod magnum
Sacramentum dicit Apostolus in Christo et in Ecclesia (Ephes.
V, 32). Quod ergo est in Christo et in Ecclesia magnum, hoc in
singulis quibusque viris atque uxoribus minimum, sed tamen
conjunctionis inseparabilis Sacramentum. Quid horum est in nuptiis,
unde peccati vinculum transiret in posteros? Nempe nihil: et certe
his tribus bonis perfecte se haberet bonitas nuptiarum, quibus bonis
etiam nunc bonae sunt nuptiae.
|
|
