|
38. Baptismo omnis peccatorum remissio, plenaque in resurrectione
sanatio, accepta referri debet. Quotidiana mundatio. Beata itaque
olea, cujus remissae sunt iniquitates, et cujus tecta sunt peccata:
beata, cui non imputavit Dominus peccatum (Psal. XXXI, 1,
2). Sed illud quod remissum et tectum est et non imputatur, donec
fiat in aeternam immortalitatem plena mutatio, habet vim quamdam
occultam, unde seminetur amarus oleaster, nisi et illic eadem Dei
agricultura remittatur, tegatur, non imputetur. Non erit autem
omnino aliquid vel in carnali semine vitiosum, cum eadem
regeneratione, quae nunc fit per sacrum lavacrum, usque in finem
cuncta mala hominis purgante atque sanante, eadem caro per quam facta
est anima carnalis, fiet spiritualis etiam ipsa, nullam legi mentis
resistentem concupiscentiam carnis habitura, nihil carnalis seminis
emissura. Sic enim accipiendum est quod ait idem apostolus: Christus
dilexit Ecclesiam, et se ipsum tradidit pro ea, ut eam
sanctificaret, mundans eam lavacro aquae in verbo, ut exhiberet sibi
ipse gloriosam Ecclesiam, non habentem maculam aut rugam, aut aliquid
ejusmodi (Ephes. V, 25-27). Sic, inquam, hoc accipiendum
est, ut eodem lavacro regenerationis et verbo sanctificationis omnia
prorsus mala hominum regeneratorum mundentur atque sanentur; non solum
peccata quae omnia nunc remittuntur in Baptismo, sed etiam quae
posterius humana ignorantia vel infirmitate contrahuntur: non ut
Baptisma quoties peccatur, toties repetatur; sed quia ipso quod semel
datur, fit ut non solum antea, verum etiam postea quorumlibet
peccatorum venia fidelibus impetretur. Quid enim prodesset vel ante
Baptismum poenitentia, nisi Baptismus sequeretur; vel postea, nisi
praecederet? In ipsa quoque oratione dominica, quae quotidiana est
nostra mundatio, quo fructu, quo effectu diceretur, Dimitte nobis
debita nostra (Matth. VI, 12), nisi ab eis qui baptizati
sunt, diceretur? Itemque eleemosynarum largitas et beneficentia
quantalibet, cui tandem ad dimittenda sua peccata prodesset, si
baptizatus non esset? Postremo regni coelorum ipsa felicitas, ubi non
habebit Ecclesia maculam aut rugam aut aliquid ejusmodi, ubi nihil
reprehensionis, nihil simulationis erit, ubi non solum reatus, sed
nec concupiscentia erit ulla peccati, quorum erit, nisi baptizatorum?
|
|
