|
3. Pudicitia conjugalis donum Dei. De infidelium pudicitia
difficultas. Pudicus verus nonnisi fidelis. Donum Dei esse etiam
pudicitiam conjugalem, beatissimus Paulus ostendit, ubi de hac re
loquens ait: Volo autem omnes homines esse sicut me ipsum: sed
unusquisque proprium donum habet a Deo; alius quidem sic , alius vero
sic (I Cor. VII, 7). Ecce et hoc donum esse dixit a Deo;
etsi inferius quam illa continentia, in qua omnes volebat esse sicut se
ipsum, tamen, donum a Deo. Unde intelligimus, cum haec
praecipiuntur, ut fiant, nihil aliud ostendi, quam inesse nobis
oportere ad haec accipienda et habenda etiam propriam voluntatem. Cum
vero Dei dona esse monstrantur, a quo petenda sint, discitur, si non
habentur; et cui sint agendae gratiae, si habentur; nostrasque
voluntates ad haec expetenda, sumenda, retinenda parum valere, nisi
divinitus adjuventur.
4. Quid ergo dicimus, quando et in quibusdam impiis invenitur
pudicitia conjugalis? utrum eo peccare dicendi sunt, quod dono Dei
male utantur, non id referentes ad cultum ejus a quo acceperunt? an
forte nec dona Dei putanda sunt ista , quando haec infideles agunt,
secundum Apostoli sententiam dicentis, Omne quod non est ex fide,
peccatum est (Rom. XIV, 23)? Quis autem audeat dicere donum
Dei esse peccatum? Anima enim, et corpus, et quaecumque bona animae
et corporis naturaliter insita, etiam in peccatoribus dona Dei sunt;
quoniam Deus, non ipsi ista fecerunt. De his autem quae faciunt
dictum est, Omne quod non est ex fide, peccatum est. Cum igitur
faciunt haec homines sine fide, quae videntur ad conjugalem pudicitiam
pertinere, sive hominibus placere quaerentes, vel sibi vel aliis,
sive in his rebus quas vitiose concupiscunt, humanas molestias
devitantes, sive daemonibus servientes; non peccata coercentur, sed
aliis peccatis alia peccata vincuntur. Absit ergo pudicum veraciter
dici, qui non propter Deum verum fidem connubii servat uxori.
|
|
