|
9. Morbus concupiscentiae in nuptiis, non sit voluntatis, sed
necessitatis. Quae fidelium in usu matrimonii debeat esse voluntas.
Concupiscientiae malo quis uti, et non vinci existimandus. Sancti
Patres quomodo olim conjugibus usi. Iste quippe est morbus, de quo
Apostolus etiam conjugatis fidelibus loquens ait: Haec est enim
voluntas Dei, sanctificatio vestra, abstinere vos a fornicatione, ut
sciat unusquisque vestrum suum vas possidere in sanctificatione et
honore, non in morbo desiderii, sicut et Gentes quae ignorant Deum
(I Thess. IV, 3-5). Non solum igitur conjugatus fidelis
vase non utatur alieno, quod faciunt a quibus uxores alienae
appetuntur: sed nec ipsum proprium in concupiscentiae carnalis morbo
possidendum sciat. Quod non sic accipiendum est, tanquam prohibuerit
Apostolus conjugalem, hoc est, licitum honestumque concubitum: sed
ut iste concubitus ,qui nihil morbidae libidinis haberet adjunctum, si
non praecedente peccato in eo perisset libertatis arbitrium, quod nunc
id habet adjunctum, non sit voluntatis, sed necessitatis, sine qua
tamen in procreandis filiis ad fructum perveniri non potest ipsius
voluntatis. Quae voluntas in connubiis fidelium non eo fine
determinatur, ut transituri filii nascantur in saeculo isto, sed ut
permansuri renascantur in Christo. Quod si provenerit, merces erit
de conjugio plenae felicitatis: si autem non provenerit, pax erit
conjugibus bonae voluntatis. Hac intentione cordis qui suum vas
possidet, id est, conjugem suam; procul dubio non possidet in morbo
desiderii, sicut gentes quae ignorant Deum; sed in sanctificatione et
honore, sicut fideles qui sperant in Deum. Illo quippe
concupiscentiae malo utitur homo, non vincitur, quando eam inordinatis
atque indecoris motibus aestuantem fraenat et cohibet; neque nisi
propagini consulens relaxat atque adhibet, ut spiritualiter
regenerandos carnaliter gignat, non ut spiritum carni sordida servitute
subjiciat. Sic patres sanctos ex Abraham et ante Abraham, quibus
Deus quod ei placuerint perhibet testimonium, usos fuisse conjugibus
neminem oportet dubitare christianum; quando quibusdam etiam singulis
plures habere concessum est, ubi ratio fuit prolis multiplicandae, non
variandae appetitio voluptatis.
|
|
