|
21. Quid est ergo quod iste adjungit et dicit de Noe et filiis
ejus, quod
|
“
similiter benedicti sint ut Adam et Eva, dicente Deo, Crescite,
et multiplicamini; et replete terram, et dominamini ejus (Gen.
IX, 1, 2)?
”
|
|
Quibus Dei verbis addit sua, dicens:
|
“
Voluptas ergo ista, quam tu diabolicam vis videri, jam in
supradictis conjugibus habebatur, quae ut institutione bona, ita etiam
benedictione permansit. Non enim dubitatur, de hac ad Noe et ad
filios ejus corporum commixtione dictum, cujus jam usus inoleverat:
Crescite, et multiplicamini, et replete terram.
”
|
|
Non opus est eadem multis verbis repetere. De vitio hic agitur, quo
est depravata natura bona, cujus vitii auctor est diabolus; non de
naturae ipsius bonitate, cujus auctor est Deus: qui neque ab ipsa
vitiata depravataque natura suam abstinuit bonitatem, ut auferret ab
homine fecunditatem, vivacitatem, sanitatem, ipsamque substantiam
animi et corporis, sensus atque rationem, alimenta, nutrimenta,
incrementa; qui etiam facit oriri solem suum super bonos et malos, et
pluit super justos et injustos (Matth. V, 45), et quidquid boni
est naturae humanae a Deo bono, etiam in illis hominibus qui non
liberabuntur a malo.
22. Voluptatem tamen iste et hic dixit, quia potest voluptas et
honesta esse; non dixit carnis concupiscentiam, vel libidinem, quae
pudenda est: sed in consequentibus aperuit verecundiam suam, nec
dissimulare potuit ab eo, quod violenter ipsa natura praescripsit.
inquit,
|
“
Propter hoc relinquet homo patrem et matrem, et adhaerebit uxori
suae; et erunt duo in carne una
”
|
|
(Gen. II, 24). Et post haec Dei verba, sua ipse subjungens:
inquit,
|
“
fidem operum, propheta prope periculum pudoris accessit.
”
|
|
O aperta prorsus et vi veritatis extorta confessio! Propheta ergo,
ut exprimeret fidem operum, prope periculum pudoris accessit, quia
dixit, Erunt duo in carne una, ubi commixtionem maris et feminae
intelligi voluit. Dicatur causa, cur in exprimendis operibus Dei,
propheta prope periculum pudoris accesserit. Itane vero humana opera
pudenda esse non debent, sed plane glorianda, et divina pudenda sunt?
Itane vero in eloquendis et exprimendis operibus Dei, non honoratur
prophetae vel amor vel labor, sed periclitatur pudor? Quid enim
potuit Deus facere, quod ejus praedicatorem pudeat dicere? Et, quod
est gravius, pudeat hominem alicujus operis, quod non homo, sed Deus
fecit in homine: cum omnes opifices quanto possunt labore et industria
id agant, ne de suis operibus erubescant? Sed profecto illud nos
pudet, quod puduit primos illos homines, quando pudenda texerunt.
Illa est poena peccati, illa plaga vestigiumque peccati; illa
illecebra fomesque peccati, illa lex in membris repugnans legi mentis,
illa ex nobis ipsis adversus nos ipsos inobedientia, justissimo
reciprocatu inobedientibus reddita. Hujus nos pudet, et merito
pudet. Nam si hoc non esset, quid nobis esset ingratius, quid
irreligiosius, si in membris nostris, non de vitio vel de poena
nostra, sed de Dei confunderemur operibus?
|
|
