|
39.
inquit,
|
“
hominem, si de fornicatione nascatur, reum non esse; si de
conjugio, innocentem non esse. Huc enim pervenit quod dixisti, bonum
naturale de adulteriis posse subsistere, malum originale etiam de
conjugio trahi.
”
|
|
Frustra omnino conatur apud intelligentem lectorem, quae sunt recta
pervertere. Absit enim ut dicamus, hominem, si de fornicatione
nascatur, reum non esse. Sed dicimus, hominem, sive de conjugio,
sive de fornicatione nascatur, bonum aliquid esse, propter auctorem
naturae Deum; malum aliquid trahere, propter originale peccatum.
Quod ergo dicimus,
|
“
bonum naturale etiam de adulteriis posse subsistere, malum autem
originale etiam de conjugio trahi,
”
|
|
non huc pervenit, quo ille conatur adducere, non nasci reum de
adulteriis, nec innocentem de nuptiis: sed ex utroque reum generatione
factum, propter originale delictum; et utrumque regeneratione
absolvendum, propter naturae bonum.
|
|
