CAPUT VI.

16. Rursus quippe interrogans dicit:

“ Quem igitur parvulorum confiteris auctorem? Deum verum? ”

Respondeo ,

“ Deum verum. ”

Deinde subjungit:

“ Sed malum ille non fecit. ”

Ac rursus interrogat,

“ utrum diabolum parvulorum confiteamur auctorem. ”

Rursusque respondet,

“ Sed naturam hominis ipse non condidit. ”

Deinde quasi concludit atque infert:

“ Si mala commixtio, deformis et conditio corporum, et ideo corpora quoque malo a te deputantur auctori. ”

Cui respondeo: Malo auctori non deputo corpora, sed delicta, quorum causa factum est ut cum in corporibus, hoc est, in Dei operibus, totum placeret, accideret tamen masculo et feminae quod puderet; ut non esset commixtio qualis esse potuit in corpore vitae illius, sed qualem videmus erubescentes in corpore mortis hujus.

“ Deus vero, ”

inquit,

“ divisit in sexu, quod in operatione conjungeret. Ab ipso igitur commixtio corporum, a quo est origo corporum. ”

Jam supra respondimus, haec ex Deo esse; sed non delictum, non membrorum inobedientiam per carnis concupiscentiam, quae non est a Patre. Deinde dicit:

“ Tot ergo rerum bonarum, id est, corporum, sexuum, conjunctionum malos fructus esse non posse, nec homines ob hoc a Deo fieri, ut a diabolo, sicut dicis, ”

inquit,

“ legitimo jure teneantur. ”

Jam dictum est, non eos ideo teneri, quia homines sunt, quod naturae nomen est, cujus auctor diabolus non est; sed quia peccatores sunt, quod culpae nomen est, cujus diabolus auctor est.