|
De Dulcitio primum, qui libri hujus scribendi argumentum Augustino
praebuit, nulli dubitamus quin ille ipse sit tribunus et notarius in
libro 2 Retractationum, cap. 59, laudatus, qui circiter annum
420, sicuti ex eodem loco intelligitur, in Africa agebat, datis
ab imperatore Honorio contra Donatistas legibus exsequendis
praefectus. Ad eumdem, cum edoceri cuperet quid haereticis illis
responderi oporteret, scripta fuit Augustini epistola 204, cui
titulus,
|
“Domino eximio, et honorabili filio Dulcitio,”
|
|
praefigitur. Mercatorem porro, cui per Albinum Romanae Ecclesiae
acolythum ex Africa proficiscentem litteras, hoc in opere ad
quaestionem 3 citatas, misit Augustinus, Dulcitio notissimum
credebat: Laurentium vero, cui urbis Romae primicerio inscribitur
libellus dictus Enchiridion, Dulcitii fratrem hic ad quaestionem 1
respondens appellat.
Jam de subsequentis operis aetate, id omnino constat, editum esse
post Christi annum 419, imo post 420; quandoquidem citatus in
1 quaestione liber Enchiridion anno (uti suo dicturi sumus loco),
non prius 421 prodiit. Aliud etiam non minus liquet, perfectum
scilicet fuisse aliquanto ante annum 430; quippe cum in
Retractationum libris anno fere 427 absolutis recenseatur.
Quapropter haud immerito censent corrigendam hic in exordio consignatam
(tametsi codices excusi et scripti eamdem omnes habeant) notam
Paschatis, cujus Dominicum eo anno quo librum hunc concinnavit
Augustinus, in tertium calendas aprilis incidisse ferunt. Id
siquidem per episcopatum Augustini non contigit unquam, nisi annis
419 et 430, quibus istud opusculum assignari non posse facile
concedimus. Erit igitur pro III cal. legendum, ut quidam volunt,
VII cal. aprilis, ut opus ad 422 annum pertineat; aut certe
reponendum XI cal. aprilis, quo die Pascha anno 425 celebratum a
quibusdam Latinorum fuisse asserit Bucherius.
|
|
