|
1. Septima tua propositio est,
|
“Qualiter satisfaciendum sit eis
qui dicunt Saram stuprum non effugisse, cum dicant Abimelech ab ejus
conventione somnio esse revocatum (Gen. XX), et immissum in ejus
copulam Pharaonem (Id. XII)?”
|
|
2. Quomodo dicant immissum in ejus copulam Pharaonem , non video;
cum ad hoc credendum Scriptura non cogat. Accepit enim eam quidem in
uxorem, continuoque ditatus est Abraham multis Aegyptiorum muneribus
propter illam: sed non scriptum est, quod cum ea Pharao dormierit,
eique permixtus sit; quoniam Deus eum multis magnisque cladibus
affligendo id facere non permisit. Non enim placitae regibus ad
conjugium feminae mox etiam carne copulabantur. Sed sicut legimus in
libro qui praenotatur Esther, per aliquot menses, imo per totum
annum, unguentis, pigmentis , aromatibus accurabantur earum corpora,
priusquam corpori regio miscerentur (Esther II, 12). Hoc ergo
spatio facta sunt illa quae scripta sunt, donec Pharao contritus et
exterritus marito restituisset uxorem. Abimelech autem quoniam somnio
est ab ejus commixtione prohibitus, ideo qui Saram stuprum non vitasse
contendunt, putant utique regem, ut somniaret, nonnisi post ejus
concubitum dormire potuisse. Quasi vero, ut omittam tempus quo
accurabantur, ut supra dixi, ad voluptatem regiam corpora feminarum,
non potuerit Deus, priusquam convenirent, eum mergere in somnum, et
admonere per somnium.
3. Dicam quod factum est in Mauritania Sitifensi. Neque enim
Deus sanctorum Patrum, non ipse est etiam Deus noster. Viduam in
proposito continentiae constitutam Celticchius quidam catechumenus
juvenis rapuit, ut haberet uxorem. Antequam concumberent, pressus
somno et territus somnio, Sitifensi episcopo eamdem vehementissime
requirenti, revocavit intactam. Vivunt adhuc de quibus loquor. Ille
baptizatus et ipso in se facto miraculo conversus ad Dominum, ad
episcopatum venerabili probitate pervenit; illa in sancta viduitate
persistit.
4. Quid autem dixerim contra Faustum Manichaeum, cum calumniaretur
patri Abrahae, quod uxorem suam duobus regibus ad concubitum
venditasset, indicant quae subjeci :
|
“Quod autem justum, inquam,
et fidelem virum matrimonii sui infamissimum nundinatorem appellans ,
avaritiae ac ventris causa duobus regibus, Abimelech ac Pharaoni,
diversis temporibus Saram conjugem suam sororem mentitum, quia erat
pulcherrima, in concubitum asserit venditasse; non ore veridico a
turpitudine separat honestatem, sed ore maledico totum vertit in
crimen. Hoc enim Abrahae factum lenocinio simile videtur, sed non
valentibus ex illius aeternae legis lumine a peccatis recte facta
discernere, quibus et constantia, pertinacia videri potest; et virtus
fiduciae, vitium putatur audaciae; et quaecumque similiter objiciuntur
quasi non recte agentibus a non recte cernentibus. Neque enim Abraham
flagitio consensit uxoris, ejusque vendidit adulterium: sed sicut illa
famulam suam non libidini mariti permisit, sed officio generandi ultro
intulit, nequaquam turbato ordine naturali, ubi ejus potestas erat
jubens potius obedienti, quam cedens concupiscenti; sic et ipse
conjugem castam, et casto corde sibi cohaerentem, de cujus animo, ubi
pudicitiae virtus habitat, nullo modo dubitabat, tacuit uxorem, dixit
sororem, ne se occiso ab alienigenis atque impiis captiva
possideretur; certus de Deo suo quod nihil eam turpe ac flagitiosum
perpeti sineret. Nec eum fides ac spes fefellit. Namque Pharao
territus monstris, multisque propter eam malis afflictus, ubi ejus
esse uxorem divinitus didicit, illaesam cum honore restituit:
Abimelech autem somnio commonitus et edoctus, similiter fecit”
|
|
(Contra Faustum lib. 22. cap., 33).
|
|
