|
Contra otiosos et verbosos, qui exemplo et verbo alios avocant a
labore. Nunc autem veniunt plerumque ad hanc professionem servitutis
Dei et ex conditione servili, vel etiam liberti, vel propter hoc a
dominis liberati sive liberandi, et ex vita rusticana, et ex opificum
exercitatione et plebelo labore, tanto utique felicius quanto fortius
educati: qui si non admittantur, grave delictum est. Multi enim ex
eo numero vere magni et imitandi exstiterunt. Nam propterea et infirma
mundi elegit Deus, ut confunderet fortia; et stulta mundi elegit, ut
confunderet sapientes; et ignobilia mundi, et ea quae non sunt,
tanquam sint, ut ea quae sunt evacuentur: ut non glorietur omnis caro
coram Deo (I Cor. I, 27-29). Haec itaque pia et sancta
cogitatio facit ut etiam tales admittantur, qui nullum afferant mutatae
in melius vitae documentum. Neque enim apparet utrum ex proposito
servitutis Dei venerint, an vitam inopem et laboriosam fugientes
vacui, pasci atque vestiri voluerint, et insuper honorari ab eis a
quibus contemni conterique consueverant. Tales ergo quoniam se quo
minus operentur, de infirmitate corporis excusare non possunt;
praeteritae quippe vitae consuetudine convincuntur; umbraculo malae
disciplinae se contegunt, ut ex male intellecto Evangelio praecepta
apostolica pervertere meditentur: vere volatilia coeli, sed per
superbiam in altum se extollendo; et fenum agri, sed carnaliter
sentiendo.
26. Contingit enim eis quod in viduis junioribus indisciplinatis
cavendum idem apostolus dicit: Simul autem et otiosae esse discunt;
non solum autem otiosae, sed etiam curiosae et verbosae, loquentes
quae non oportet (I Tim. V, 13). Hoc ille de malis feminis
dicebat, quod nos etiam in malis viris dolemus et plangimus, qui
adversus eum ipsum, in cujus Epistolis ista legimus, otiosi et
verbosi, quae non oportet loquuntur. Et si qui sunt inter eos, qui
eo proposito ad sanctam militiam venerint, ut placeant cui se
probaverunt (II Tim. II, 4), cum ita vigeant viribus corporis
et integritate valetudinis, ut non solum erudiri, sed etiam secundum
Apostolum operari possint; exceptis istorum otiosis corruptisque
sermonibus, quos judicare per imperitum tirocinium non valeant, in
eamdem labem pestifera contagione mutantur : non solum non imitantes
obedientiam sanctorum quiete operantium, et aliorum monasteriorum in
saluberrima disciplina secundum apostolicam normam viventium; sed etiam
insultantes melioribus, tanquam conservatricem Evangelii praedicantes
pigritiam, tanquam praevaricatricem accusantes misericordiam. Multo
enim misericordius operatur erga animas infirmorum qui bonae famae
servorum Dei consulit, quam erga corpora egentium qui panem
esurientibus frangit. Quapropter utinam isti qui vacare volunt
manibus, omnino vacarent et linguis. Neque enim tam multos ad
imitationem invitarent, si eis non tantum exempla pigra, sed etiam
muta proponerent.
|
|
