|
32. Negotia priora reliquisse quid prosit, si adhuc laborandum.
Communis vitae charitas. Operari decet etiam qui ex vita excelsiore
convertuntur, sed multo magis qui ex vita humiliore. Dicet aliquis:
Quid ergo prodest servo Dei, quod prioribus actibus quos in saeculo
habebat relictis, ad hanc spiritualem vitam militiamque convertitur,
si eum adhuc oportet, tanquam opificis , exercere negotia? Quasi
vero facile possit verbis explicari, quantum prosit quod Dominus
diviti consilium capiendae vitae aeternae requirenti ait ut faceret ,
si vellet esse perfectus; ut venditis quae habebat, et indigentiae
pauperum distributis, eum sequeretur (Matth. XIX, 21). Aut
quis tam expedito cursu secutus est Dominum, quam ille qui ait, Non
in vacuum cucurri, nec in vacuum laboravi (Philipp. II, 16)?
qui tamen opera ista et praecepit, et fecit. Hoc nobis tanta
auctoritate doctis et informatis sufficere debuit ad exemplum
derelinquendi pristinas facultates, et manibus operandi. Sed et nos
ab ipso Domino adjuti, possumus fortasse utcumque cognoscere, etiam
sic operantibus servis Dei, priora tamen negotia reliquisse quid
prosit. Si enim ad hanc vitam ex divite quisquam convertitur, et
nulla infirmitate corporis impeditur, itane desipimus a sapore
Christi, ut non intelligamus quantus superbiae prioris tumor sanetur,
cum circumcisis superfluis, quibus ante animus exitiabiliter
inflammabatur , ad modica quae restant huic vitae naturaliter
necessaria etiam opificis humilitas minime recusetur? Si autem ad hanc
vitam ex paupertate convertitur, non putet se id agere quod agebat, si
ab amore vel augendae quantulaecumque rei privatae, jam non quaerens
quae sua sunt, sed quae Jesu Christi (Ibid. 21), ad communis
vitae se transtulit charitatem, in eorum societate victurus, quibus
est anima una et cor unum in Deum, ita ut nemo dicat aliquid
proprium, sed sint illis omnia communia (Act. IV, 32). Si
enim hujus terrenae reipublicae antiqui principes praeclarissimo
litteratorum suorum eloquio praedicari solent, quod rem communem
universi populi suae civitatis privatis suis rebus sic anteponebant, ut
quidam eorum Africa edomita triumphator, quid nubenti filiae daret non
habuerit, nisi ex senatusconsulto de publico dotaretur : quo animo
debet esse in rempublicam suam civis aeternae illius civitatis
Jerusalem coelestis, nisi ut illud ipsum quod propriis manibus
elaborat, in commune habeat cum fratre, et si quid ei defuerit, de
communi suppleat; dicens cum illo cujus praeceptum exemplumque secutus
est, Quasi nihil habentes et omnia possidentes (II Cor. VI,
10)?
33. Quamobrem etiam illi qui relicta vel distributa, sive ampla,
sive qualicumque opulenta facultate, inter pauperes Christi pia et
salubri humilitate numerari voluerunt; si corpore ita valent, et ab
ecclesiasticis occupationibus vacant (quanquam eis tam magnum animi sui
documentum afferentibus, et ejusdem societatis indigentiae de his rebus
quas habebant, vel plurimum vel non parum conferentibus, vicem
sustentandae vitae eorum res ipsa communis et fraterna charitas
debeat), tamen si et ipsi manibus operentur, ut pigris ex vita
humiliore et ob hoc exercitatiore venientibus auferant excusationem;
multo misericordius agunt, quam cum omnia sua indigentibus diviserunt.
Quod quidem si nolint, quis audeat cogere? Quibus tamen invenienda
sunt opera in monasterio, etiamsi a corporali functione liberiora, sed
vigilanti administratione curanda, ut nec ipsi panem suum, quoniam
communis jam factus est, gratis manducent . Nec attendendum est in
quibus monasteriis, vel in quo loco, indigentibus fratribus quisque id
quod habebat impenderit. Omnium enim Christianorum una respublica
est. Et ideo quisquis Christianis necessaria ubilibet erogaverit,
ubicumque etiam ipse quod sibi necessarium est accipit, de Christi
bonis accipit . Quia ubicumque et ipse talibus dedit, quis nisi
Christus accepit? Illi autem qui etiam praeter istam sanctam
societatem vitam labore corporis transigebant, ex quorum numero plures
ad monasteria veniunt, quia et in ipso humano genere plures sunt; si
nolunt operari, nec manducent. Neque enim propterea in militia
christiana ad pietatem divites humiliantur, ut pauperes ad superbiam
extollantur. Nullo modo enim decet ut in ea vita ubi fiunt senatores
laboriosi, ibi fiant opifices otiosi; et quo veniunt relictis deliciis
suis qui fuerant praediorum domini, ibi sint rustici delicati.
|
|
