|
Patientia animi. Per hanc patientiam sustinemus, etiam dum corpore
sani sumus, quod inter hujus saeculi scandala beatitudo nostra
differtur: unde dictum est quod paulo ante commemoravi, Si quod non
videmus speramus, per patientiam exspectamus. Hac patientia sanctus
David conviciantis opprobria toleravit, et cum facile posset ulcisci,
non solum non fecit, verum et alium pro se dolentem commotumque
compescuit (II Reg. XVI, 5-12); et potestatem regiam
magis adhibuit prohibendo, quam exercendo vindictam . Neque tunc ejus
corpus aliquo morbo affligebatur aut vulnere, sed humilitatis tempus
agnoscebatur, ac ferebatur voluntas Dei, propter quam patientissimo
animo amaritudo contumeliae bibebatur. Hanc patientiam Dominus
docuit, quando commotis zizaniorum permixtione servis, et volentibus
ea colligere, dixit respondisse patremfamilias, Sinite utraque
crescere usque ad messem (Matth. XIII, 30). Oportet enim
patienter ferri, quod festinanter non oportet auferri. Hujus et ipse
patientiae praebuit et demonstravit exemplum, quando ante passionem
corporis sui, discipulum Judam priusquam ostenderet traditorem,
pertulit furem (Joan. XII, 6, et XIII, 29); et ante
experimentum vinculorum et crucis et mortis, labiis ejus dolosis non
negavit osculum pacis (Matth. XXVI, 29). Haec omnia, et si
qua alia sunt quae commemorare longum est, ad eum patientiae modum
pertinent, quo animus non sua peccata, sed quaecumque extrinsecus mala
patienter sustinet in se ipso, suo prorsus corpore illaeso.
|
|
