|
10. Impatientia Donatistarum sibi manus afferentium, quando a
Catholicis quaeruntur. Hunc intueantur, qui sibi ingerunt mortem,
quando quaeruntur ad vitam; et sibi auferendo praesentem, abnegant et
futuram. Qui si ad Christum negandum, vel aliquid contra justitiam
faciendum, sicut veri martyres, cogerentur, omnia potius patienter
ferre, quam sibi impatienter mortem inferre debuerant. Quod si
fugiendorum malorum causa recte fieri posset, Job sanctus se ipse
perimeret, ut tanta mala in rebus suis, in filiis suis, in membris
suis, diabolicae crudelitatis effugeret. Non autem fecit. Absit
enim ut in se committeret ipse vir sapiens, quod nec mulier suggessit
insipiens. Quia et si suggessisset, merito et hic illud audisset,
quod audivit suggerendo blasphemiam: Locuta es tanquam una ex
insipientibus mulieribus. Si bona suscepimus de manu Domini, mala
non sustinebimus (Job. I, II, etc.)? Et ipse quippe
patientiam perdidisset, sive blasphemando, sicut illa voluerat, sive
se interficiendo, quod nec illa ausa fuerat dicere, moreretur: atque
esset inter illos de quibus dictum est, Vae iis qui perdiderunt
patientiam (Eccli. II, 16)! et augeret potius quam evaderet
poenas, qui post sui corporis mortem, sive ad blasphemorum, sive ad
homicidarum, vel etiam plus quam parricidarum supplicia raperetur. Si
enim parricida eo sceleratior est quam quilibet homicida, quia non
tantum hominem, verum etiam propinquum necat; inque ipsis parricidis,
quanto propinquiorem quisque peremerit, tanto judicatur immanior: sine
dubio pejor est qui se occidit; quia nemo est homini se ipso
propinquior. Quid ergo miseri faciunt, qui cum et hic sibimet
ingestas, et postea non solum impietatis adversus Deum, sed etiam
ipsius quam in se exercuerunt crudelitatis luant debitas poenas,
insuper quaerunt et martyrum glorias? cum etiamsi pro vero Christi
testimonio persecutionem paterentur, et se interficerent, ne aliquid a
persecutoribus paterentur, recte illis diceretur, Vae iis qui
perdiderunt patientiam! Quomodo enim justum praemium patientiae
redditur, si et impatiens passio coronatur? Aut quomodo innocens
judicabitur, cui dictum est, Diliges proximum tuum sicut te ipsum
(Matth. XIX, 19), si homicidium committit in se ipso, quod
committere prohibetur in proximo?
|
|
