|
24. An haec eorum patientia sit Dei donum. Sed merito quaeri
potest utrum et ista patientia donum Dei sit, an viribus tribuenda sit
voluntatis humanae, qua quisque ab Ecclesia separatus, non pro errore
qui eum separavit, sed pro veritate sacramenti seu verbi quae apud eum
remansit, timore poenarum aeternarum poenas patitur temporales.
Cavendum est enim ne forte, si Dei donum istam patientiam dixerimus,
hi quibus inest, etiam ad regnum Dei pertinere credantur: si autem
illam donum Dei esse negaverimus, cogamur fateri, sine adjutorio et
munere Dei in voluntate hominis esse posse aliquid boni. Neque enim
hoc non est bonum, ut credat homo aeterno supplicio se esse puniendum,
si negaverit Christum, et pro ista fide qualecumque supplicium
perferat et contemnat humanum.
25. Proinde sicut negandum non est hoc esse donum Dei, ita
intelligendum est alia esse Dei dona filiorum illius Jerusalem, quae
sursum libera est mater nostra.
|
|
