|
4. Immanis tolerantia Catilinae ac latronum. Quid quod etiam pro
apertis sceleribus, non ut ea puniant, sed ut perpetrent, multa
homines gravissima perferunt? Nonne de quodam nobilissimo patriae
parricida saecularium litterarum loquuntur auctores, quod famem,
sitim, frigus ferre poterat, ejusque erat corpus patiens inediae,
algoris, vigiliae, supra quam cuiquam credibile est (Sallust.,
Catil. cap. 5)? Quid de latronibus dicam, quorum omnes cum
insidiantur viatoribus, noctes perpetiuntur insomnes, atque ut
transeuntes excipiant innocentes, sub qualibet coeli asperitate
nocentem animum corpusque defigunt? Quidam vero eorum invicem torquere
perhibentur, ita ut exercitatio contra poenas nihil distet a poenis.
Non enim tantum fortassis excruciantur a judice ut a dolentibus veritas
inquiratur, quantum a suis sociis ut a patientibus non prodatur . Et
tamen in his omnibus miranda est potius quam laudanda patientia: imo
nec miranda nec laudanda, quae nulla est; sed miranda duritia,
neganda patientia: nihil autem illic jure laudandum, nihil utiliter
imitandum ; tantoque rectius majore supplicio dignum judicaveris
animum, quanto magis vitiis subdit instrumenta virtutum. Patientia
comes est sapientiae, non famula concupiscentiae: patientia amica est
bonae conscientiae, non inimica innocentiae.
|
|
