|
9. Peccatum propagatione, non imitatione tantum
transisse in omnes. Hoc autem apostolicum testimonium in
quo ait, Per unum hominem peccatum intravit in mundum,
et per peccatum mors, conari eos quidem in aliam novam
detorquere opinionem, tuis litteris intimasti; sed
quidnam illud sit, quod in his verbis opinentur,
tacuisti. Quantum autem ex aliis comperi, hoc ibi
sentiunt, quod et mors ista quae illic commemorata est,
non sit corporis, quam nolunt Adam peccando meruisse,
sed anima quae in ipso peccato fit : et ipsum peccatum non
propagatione in alios homines ex primo homine, sed
imitatione transisse. Hinc enim etiam in parvulis nolunt
credere per Baptismum solvi originale peccatum, quod in
nascentibus nullum esse omnino contendunt. Sed si
Apostolus peccatum illud commemorare voluisset, quod in
hunc mundum, non propagatione, sed imitatione intraverit
; ejus principem, non Adam, sed diabolum diceret, de
quo scriptum est, Ab initio diabolus peccat (I Joan.
III, 8). De quo etiam legitur in libro
Sapientiae, Invidia autem diaboli mors intravit in orbem
terrarum. Nam quoniam ista mors sic a diabolo venit in
homines, non quod ab illo fuerint propagati, sed quod eum
fuerint imitati, continuo subjunxit, Imitantur autem eum
qui sunt ex parte ipsius (Sap. II, 24, 25).
Proinde Apostolus cum illud peccatum ac mortem
commemoraret, quae ab uno in omnes propagatione
transisset, eum principem posuit, a quo propagatio
generis humani sumpsit exordium.
10. Imitantur quidem Adam, quotquot per inobedientiam
transgrediuntur mandatum Dei: sed aliud est quod exemplum
est voluntate peccantibus, aliud quod origo est cum
peccato nascentibus. Nam et Christum imitantur sancti
ejus ad sequendam justitiam. Unde et idem apostolus
dicit, Imitatores mei estote, sicut et ego Christi (I
Cor. XI, 1). Sed praeter hanc imitationem, gratia
ejus illuminationem justificationemque nostram etiam
intrinsecus operatur, illo opere de quo idem praedicator
ejus dicit, Neque qui plantat est aliquid, neque qui
rigat; sed qui incrementum dat Deus (Id. III,
7). Hac enim gratia baptizatos quoque parvulos suo
inserit corpori, qui certe imitari aliquem nondum valent.
Sicut ergo illo in quo omnes vivificantur, praeter quod
se ad justitiam exemplum imitantibus praebuit, dat etiam
sui spiritus occultissimam fidelibus gratiam, quam
latenter infundit et parvulis: sic et ille in quo omnes
moriuntur, praeter quod eis qui praeceptum Domini
voluntate transgrediuntur, imitationis exemplum est,
occulta etiam tabe carnalis concupiscentiae suae
tabificavit in se omnes de sua stirpe venientes . Hinc
omnino, nec aliunde, Apostolus dicit, Per unum hominem
peccatum intravit in mundum, et per peccatum mors; et ita
in omnes homines pertransivit, in quo omnes peccaverunt.
Hoc si ego dicerem, resisterent isti, meque non recte
dicere, non recte sentire clamarent. Nullam quippe in
his verbis intelligerent sententiam cujuslibet hominis ,
nisi istam quam in Apostolo intelligere nolunt. Sed quia
ejus verba sunt, cujus auctoritati doctrinaeque
succumbunt, nobis objiciunt intelligendi tarditatem, cum
ea quae tam perspicue dicta sunt, in nescio quid aliud
detorquere conantur. Per unum, inquit, hominem peccatum
intravit in mundum, et per peccatum mors. Hoc
propagationis est, non imitationis: nam si imitationis,
Per diabolum diceret . Quod autem nemo ambigit, istum
primum hominem dicit, qui est appellatus Adam. Et ita,
inquit, in omnes homines pertransiit.
|
|
