|
22. Non esse infantibus personale peccatum tribuendum.
Quapropter qui dicunt parvulos ideo baptizari, ut hoc eis
remittatur quod in hac vita proprium contraxerunt, non
quod ex Adam traduxerunt, non magno molimine refellendi
sunt. Quando enim secum ipsi paululum sine certandi
studio cogitaverint, quam sit absurdum nec dignum
disputatione quod dicunt, continuo sententiam
commutabunt. Quod si noluerint, non usque adeo de
humanis sensibus desperandum est, ut metuamus ne hoc
cuipiam persuadeant. Ipsi quippe ut hoc dicerent,
alicujus alterius sententiae praejudicio, nisi fallor,
impulsi sunt: ac propterea cum remitti baptizato peccata
necessario faterentur, nec fateri vellent ex Adam ductum
esse peccatum, quod remitti fatebantur infantibus, ipsam
infantiam coacti sunt accusare: quasi accusator infantiae
hoc securior fieret, quo accusatus ei respondere non
posset. Sed istos, ut dixi, omittamus; neque enim
sermone vel documentis opus est, quibus innocentia
probetur infantum, quantum ad eorum pertinet vitam, quam
recenti ortu in se ipsis agunt, si eam non agnoscit sensus
humanus, nullis adminiculis cujusquam disputationis
adjutus.
|
|
