|
Parvulos mox natos illuminari quidam perperam colligebant
ex Evangelio. Proinde parvuli, si per Sacramentum quod
ad hoc divinitus institutum est, in credentium numerum non
transeant, profecto in his tenebris remanebunt.
36. Quamvis eos nonnulli mox natos illuminari credant,
sic intelligentes quod scriptum est, Erat lumen verum,
quod illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum
(Id. I, 9). Quod si ita est, multum mirandum est
quomodo illuminati ab unico Filio, quod erat in principio
Verbum Deus apud Deum, non admittantur ad regnum Dei,
nec sint haeredes Dei, cohaeredes autem Christi. Hoc
enim eis nisi per Baptismum non praestari, etiam qui hoc
sentiunt, confitentur. Deinde jam illuminati, si ad
consequendum regnum Dei nondum sunt idonei; saltem ipsum
Baptismum, quo ad hoc idonei fiunt, laeti suscipere
debuerunt: cui tamen eos videmus cum magnis fletibus
reluctari, eamque ignorantiam in illa aetate contemnimus,
ut Sacramenta quae illis prodesse novimus, in eis etiam
reluctantibus compleamus. Cur enim et Apostolus dicit,
Nolite pueri esse mentibus (I Cor. XIV, 20);
si jam lumine illo vero quod Verbum Dei est, eorum
mentes illuminatae sunt?
37. Itaque illud quod in Evangelio positum est. Erat
lumen verum, quod illuminat omnem hominem venientem in
hunc mundum, ideo dictum est, quia nullus hominum
illuminatur nisi illo lumine veritatis, quod Deus est:
ne quisquam putaret ab eo se illuminari, a quo audit ut
discat, non dico, si quemquam magnum hominem, sed nec si
angelum ei contingat habere doctorem. Adhibetur enim
sermo veritatis extrinsecus vocis ministerio corporalis,
verumtamen neque qui plantat est aliquid, neque qui
rigat, sed qui incrementum dat Deus (I Cor. III,
7). Audit quippe homo dicentem vel hominem vel
angelum; sed ut sentiat et cognoscat verum esse quod
dicitur, illo lumine intus mens ejus aspergitur, quod
aeternum manet , quod etiam in tenebris lucet. Sed sicut
sol iste a caecis, quamvis eos suis radiis quodam modo
vestiat, sic ab stultitiae tenebris non comprehenditur.
38. Cur autem, cum dixisset, quod illuminat omnem
hominem; addiderit, venientem in hunc mundum; unde haec
opinio nata est, quod in exortu corporali ab utero matris
recentissimo illuminet mentes nascentium parvulorum:
quamvis in graeco ita sit positum , ut possit etiam
intelligi lumen ipsum veniens in hunc mundum: tamen si
hominem venientem in hunc mundum, necesse est accipi, aut
simpliciter dictum arbitror, sicut multa in Scripturis
reperiuntur, quibus etiam detractis nihil sententiae
minuatur; aut si propter aliquam distinctionem additum
esse credendum est, fortasse hoc dictum est, ad
discernendam spiritualem illuminationem ab ista corporali,
quae sive per coeli luminaria, sive quibusque ignibus
illuminat oculos carnis; ut hominem interiorem dixerit
venientem in hunc mundum, quia exterior corporeus est,
sicut hic mundus; tanquam diceret, Illuminat omnem
hominem venientem in corpus, secundum illud quod scriptum
est: Sortitus sum animam bonam, et veni in corpus
incoinquinatum (Sap. VIII, 19, 20). Aut
ergo sic dictum est, si distinctionis alicujus gratia
dictum est; Illuminat omnem hominem venientem in hunc
mundum; tanquam dictum esset, Illuminat omnem interiorem
hominem, quia homo interior cum veraciter fit sapiens,
nonnisi ab illo illuminatur qui est lumen verum: aut si
rationem ipsam, qua humana anima rationalis appellatur,
quae ratio adhuc velut quieta et quasi sopita, tamen
insita et quodam modo inseminata in parvulis latet,
illuminationem voluit appellare, tanquam interioris oculi
creationem; non resistendum est, tunc eam fieri; cum
anima creatur, et non absurde hoc intelligi, cum homo
venit in mundum. Verumtamen etiam ipse, quamvis jam
creatus oculus, necesse est in tenebris maneat, si non
credat in eum qui dixit, Ego lux in saeculum veni, ut
omnis qui credit in me non maneat in tenebris. Quod per
sacramentum Baptismatis in parvulis fieri non dubitat
mater Ecclesia, quae cor et os maternum eis praestat, ut
sacris mysteriis imbuantur; quia nondum possunt corde
proprio credere ad justitiam, nec ore proprio confiteri ad
salutem (Rom. X, 10). Nec ideo tamen eos quisquam
fidelium fideles appellare cunctatur, quod a credendo
utique nomen est: quamvis hoc non ipsi, sed alii pro eis
inter sacramenta responderint.
|
|
